سالن جراحی که برای اولین بار بیهوشی در آن به نمایش گذاشته شد، اکنون به یک نقطه عطف تبدیل شده است. اما برای مردانی که ادعای اعتبار داشتند، بدبختی زیادی وجود داشت

مهم ترین تظاهرات در تاریخ پزشکی در شرف شروع بود. تاریخ: 16 اکتبر 1846. صحنه: اتاق عمل در بالای بیمارستان عمومی ماساچوست، یک آمفی تئاتر گنبدی ساخته شده برای به دام انداختن نور خورشید و خفه کردن فریاد بیماران جراحی.

دور میز، گروهی از مشهورترین جراحان بوستون، از جمله جان کالینز وارن، یکی از بنیانگذاران بیمارستان، ایستاده بودند. وارن که مردی رانده و خالص بود، در پایتخت های پزشکی لندن، پاریس و ادینبورگ تحصیل کرد. او و همکارانش با کتهای مشکی بند برهنه در Mass General در مقابل یک گالری شیب دار متشکل از دانشجویان پزشکی جمع شده بودند. آنها در آستانه انجام کاری بودند که امیدوار بودند اولین عمل جراحی بر روی یک بیمار بیهوش با موفقیت باشد.

حدود دو سال قبل از آن، در یکی دیگر از کلاس‌های وارن، یک دندان‌پزشک کانکتیکات به نام هوراس ولز سعی کرد بیمار را با اکسید نیتروژن، که به گاز خنده نیز معروف است، بیهوش کند. ولز هنگام شرکت در مراسمی که در آن یک شومن در حال مصرف گاز برای داوطلبان بود با این ماده برخورد کرد. حضار با خوشحالی تماشا کردند که داوطلبان تمام محدودیت ها را از دست دادند، خندیدن و پریدن. ولز دیده بود که یکی از داوطلبان به زانویش آسیب می رساند، اما او دردی نداشت. این الهام بخش او شد تا قبل از کشیدن دندان به بیمارانش گاز بدهد.

پس از چندین آزمایش موفق در دفترش، ولز فرمول را به بوستون آورد. عمل کشیدن دندان در Mass General به خوبی شروع شد، اما پس از چند دقیقه بیمار ناله کرد. به نظر می رسید ولز کیسه گاز را خیلی زود کشیده است. جمعیت در صدای هیس، هیاهو و فریادهای “Humbug!” ولز تحقیر شد.

این بار دندانپزشکی به نام ویلیام تی جی مورتون از ماده استنشاقی دیگری به عنوان بی حس کننده استفاده کرد: اتر. همانطور که پزشکان و دانش آموزان نگاه می کردند، مورتون تجهیزات خود را آماده کرد، یک کره شیشه ای با یک اسفنج کوچک در پایین، یک سوپاپ در یک طرف و یک لوله که از طرف دیگر بیرون زده بود. او اتر را روی اسفنج ریخت، لوله را روی لب های بیمار گرفت و به او گفت که نفس بکشد. بدن مرد چند دقیقه ای میلرزید و بعد بی حرکت ماند. وقتی وارن عمل را آغاز کرد، مورتون عقب نشینی کرد، یک روش کوتاه برای برداشتن تومور از گردن بیمار. بیمار تقلا نکرد و فریاد نزد. بر خلاف هر تظاهرات جراحی که قبل از آن انجام شده بود، بیمار در طول عمل آرام بخش بود.

وارن به حضار خطاب کرد و آنچه را که به یکی از مشهورترین خطوط تاریخ پزشکی تبدیل شد، ارائه کرد. گفت: آقایان این حقه نیست.

در آن روز، چیزی کاملاً جدید در جهان ظاهر شد – جراحی همانطور که ما می شناسیم. بیهوشی به قرار دادن آمریکا که مدت‌ها به عنوان یک پشتوانه پزشکی در نظر گرفته می‌شد، در نقشه پزشکی جهان کمک می‌کند. اتر برای پزشکی همان طول جغرافیایی ناوبری بود و بال هواپیما برای پرواز. در طول تاریخ هیچ چیز جز مرگ به اندازه درد اجتناب ناپذیر تلقی نشده است.

امروزه بیهوشی در حین جراحی یک امر روتین است و گزینه هایی از تزریق موضعی تا زایمان داخل وریدی یا نخاعی را شامل می شود. لوله‌های تنفسی و نظارت مستمر، که در قرن بیستم معرفی شدند، به اطمینان از باز ماندن راه‌های هوایی بیماران در هنگام خواب کمک می‌کنند. اما اگرچه اولین تظاهرات موفقیت‌آمیز در سال 1846 به نفع میلیون‌ها نفر بود، اما برای کاشفان اتر تنها بدبختی و درد به همراه داشت.

مورتون گذشته پنهانی داشت. او کلاهبردار بود، از شهری به شهر دیگر سرگردان بود، اختلاس مالی می کرد، شرکای خود را فریب می داد و در یک مورد، مهرهای پستی جعلی ایجاد می کرد. او که یک قدم جلوتر از پلیس می دود، به زادگاهش نیوانگلند بازمی گردد، تصمیم به اصلاح می گیرد و با دختر یک خانواده سرشناس ازدواج می کند. او ولز را ملاقات کرده بود که به او در زمینه دندانپزشکی آموزش داد (در آن زمان یک مطب خام و آموزش برای شاگرد آسان بود) و شرکا شعبه ای در بوستون باز کردند.

در سال 1843، مورتون و ولز ایده ای برای نوع جدیدی از پروتز ارائه کردند و چارلز جکسون، شیمیدان و زمین شناس برجسته بوستون را برای تجزیه و تحلیل فلز موجود در پروتز و تأیید آن استخدام کردند. بعد از تحقیر ولز، مورتون با جکسون مشورت کرد که کدام گاز ممکن است موثرتر باشد. جکسون شکل گازی اتر سولفوریک را پیشنهاد کرد، مایعی که مدت‌ها برای تسکین گرفتگی معده و دردهای موضعی مورد استفاده قرار می‌گرفت و گاهی اوقات در «سرگرمی‌های» تفریحی استفاده می‌شد. مورتون از یک صنعتگر محلی خواست تا دستگاه تنفسی بسازد تا بیمار بتواند گاز را در حالی که از یک اسفنج آغشته به مایع تبخیر می‌کند، استنشاق کند. او قبل از ایفای نقش خود در معجزه در Mass General روی سگش و خودش آزمایش کرد.

پس از عمل، مورتون این ماده را به ثبت رساند و آن را “لتئون” نامید. هنگامی که ارتش هنگام درمان سربازان در طول جنگ داخلی از اتر استفاده کرد، مورتون ناموفق از کنگره درخواست جایزه کرد. از آن زمان، او بخشی از هر سال زندگی خود را در واشنگتن دی سی سپری کرده است و سیاستمداران را به صورت مجلل سرگرم می کند تا آنها را به هدف خود جلب کند. جکسون، شیمیدان، ادعا کرد که اتر ایده او بوده و مورتون صرفاً آن را در ملاء عام نشان می دهد. در همین حال، ولز اعتبار کشف بیهوشی استنشاقی را بر عهده گرفت، اگرچه به نظر می‌رسید که نمایش او شکست خورده است. نبردی چند ده ساله در گرفت. ولز سوگندنامه ها و گواهی نامه های همتایان خود در کانکتیکات را جمع آوری می کند، در حالی که مورتون و جکسون برای به رسمیت شناختن کنگره، پاداش مالی و تحسین بین المللی با یکدیگر مبارزه می کنند. نبرد تلفاتش را گرفت. ولز که هرگز از تحقیر خود رها نشد، به کلروفرم معتاد شد و در سن 33 سالگی، تنها 15 ماه پس از تظاهرات در ماس جنرال، خودکشی کرد.

مورتون با لابی‌ها و هزینه‌های دیوانه‌وار خود را خسته کرد و اجازه داد که مطب دندان‌پزشکی و مزرعه‌اش از هم بپاشد. در سال 1860 او ورشکست شد و در 48 سالگی شکست خورد. در ژوئن 1873، او دچار چیزی شد که پزشکان آن را «شوک فلجی» (احتمالاً سکته مغزی) نامیدند. او هفت سال بعد را در آسایشگاه مجنون مک لین گذراند و در آنجا در سن 75 سالگی درگذشت.

هیچ کس نمی تواند تأثیر مشارکت های آنها را انکار کند. در سال بعد از تظاهرات مورتون، جراحان در Mass General 17 عمل را تحت بیهوشی انجام دادند. امروزه آنها سالانه بیش از 50000 عملیات از این دست را انجام می دهند. در سراسر جهان، جراحان سالانه بیش از 200 میلیون عمل را تحت بیهوشی انجام می دهند. آنها در حال حاضر به ندرت از اتر استفاده می کنند: در دهه 1960 و 1970 با کشف داروهای بیهوشی کمتر قابل اشتعال با عوارض جانبی کمتر، آن را حذف کردند.

چه کسی باید برای کشف اعتبار بگیرد؟ مورخان اعتبار جزئی به هر سه مرد و همچنین نفر چهارم به نام کرافورد لانگ از آتن، جورجیا می دهند که در سال 1842 با اتر آزمایش کرد اما تا سال 1849، سه سال پس از تظاهرات عمومی توده ای، یافته های خود را منتشر نکرد. هر چهار مرد در سنگ جاودانه شده اند. مجسمه های لانگ در جورجیا و واشنگتن دی سی و ولز در کانکتیکات و سنگ قبرهایی در قبر مورتون و جکسون وجود دارد. شرح هر ادعا، اعتبار واحد.

اتاقی در Mass General که در آن آزمایش انجام شد، که اکنون گنبد اتر نامیده می شود، به عنوان یک مکان تاریخی ملی تعیین شده است و برای عموم آزاد است. اما بزرگترین بنای تاریخی در باغ عمومی بوستون قرار دارد. چهل فوت ارتفاع دارد، با طاق‌ها و ستون‌های گوتیک، مجسمه‌ای از پزشک که بر روی زانوی بیمار سجده‌دار فشار می‌آورد و برای تجویز دوز داروی بیهوشی آماده می‌شود، بر روی آن قرار گرفته است. مجسمه ساز هیچ نامی بر روی سازه حک نکرده است، فقط نقل قول هایی از کتاب مقدس در مورد کار مبارک تسکین درد است. این تنها اثر ملی مواد مخدر است.