به نظر می رسد برخی از افراد هر جا که می روند پشه ها را جذب می کنند، اما تحقیقات جدید نشان می دهد که آهنربا بودن پشه به گونه ای بستگی دارد که آنها را نیش بزند.
در مطالعه ای که در آی ساینسمحققان دانشگاه بین المللی فلوریدا (FIU) چگونگی واکنش سه گونه از خطرناک ترین پشه های جهان را به 119 داوطلب انسانی آزمایش کردند. با کمال تعجب، هیچ شرکت کننده ای هر سه گونه را جذب نکرد. در عوض، هر گونه، گروه متفاوتی از مردم را ترجیح می‌داد، که عمدتاً بر اساس شیمی بدن و بوی طبیعی پوستشان بود.
این کشف می تواند نحوه رویکرد دانشمندان به پیشگیری از بیماری های منتقله از طریق پشه را تغییر دهد. از آنجایی که گونه‌های مختلف پشه به نشانه‌های شیمیایی متفاوتی از پوست انسان پاسخ می‌دهند، محققان ممکن است در نهایت نسل بعدی دافع‌های مخصوص گونه‌ها را تولید کنند که محافظت هدفمندتری را ارائه می‌دهند.
متیو دی جنارو، متخصص اعصاب که سرپرستی تیم تحقیقاتی و مدیریت موسسه علوم زیست مولکولی در FIU، دانشگاه ایالتی میامی را بر عهده دارد، می‌گوید: جداسازی اجزای بوی انسان که پشه‌ها را جذب یا دفع می‌کنند، می‌تواند به استراتژی‌های جدیدی برای مبارزه با بیماری‌های منتقله از طریق ناقل منجر شود.
انواع مختلف پشه ها افراد مختلف را ترجیح می دهند
محققان سه گونه مسئول گسترش بیماری های جدی از جمله تب زرد، تب دانگ، زیکا، نیل غربی و سایر بیماری ها را مورد مطالعه قرار دادند. اینها بودند Aedes Aegypti، Aedes albopictus (پشه ببر آسیایی) و کولکس کوینکوفاسیاتوس (پشه خانه جنوبی).
به رهبری Ph.D. دانش آموز Kaylee Marrero، این تحقیق اولین تحقیقی است که به طور مستقیم نحوه واکنش چندین گونه پشه را به شرکت کنندگان یکسان انسانی مقایسه می کند. این یافته‌ها تفاوت‌های غیرمنتظره‌ای را در نشانه‌های شیمیایی و میکروبی هر گونه نشان می‌دهد که هنگام انتخاب کسی که باید گاز بگیرد.
ماررو گفت: «ما انتظار نداشتیم که گونه‌ها در زمان شروع مطالعه، افراد مختلف را ترجیح دهند. “هر گونه دارای امضای میکروبی متفاوتی است که از آن به عنوان نشانه استفاده می کند، که برای من بسیار شگفت انگیز بود.”
هر گونه از پشه ترجیحات متمایز خود را نشان داد:
- Aedes Aegypti: این گونه افرادی را ترجیح می‌داد که از عطرهای اضافه استفاده نمی‌کردند و پوستشان حاوی سطوح پایین‌تری از برخی ترکیبات شیمیایی فرار بود. معمولاً در طول روز گاز می گیرد و نرها را نسبت به ماده ها ترجیح می دهد.
- Aedes albopictus: این خوراک دهنده روزانه که به عنوان پشه ببر آسیایی نیز شناخته می شود، به ویژه جذب انسان هایی شد که پوست آنها سطوح بالاتری از کتون ها و ترکیبات فرار گیاه مانند را ترشح می کند.
- Culex quinquefasciatus: برخلاف دو گونه دیگر، پشه خانگی جنوبی بعد از غروب تغذیه می‌کند و به نظر می‌رسد به میکروبیوم پوست، جامعه باکتری‌ها، قارچ‌ها و سایر میکروارگانیسم‌هایی که به طور طبیعی در پوست انسان زندگی می‌کنند، حساس است. برخی از خانواده های باکتریایی انسان را جذاب تر می کردند، در حالی که به نظر می رسید برخی دیگر پشه ها را از نیش زدن منع می کنند.
شیمی پنهان پشت جاذبه پشه ها
بوی بدن انسان بسیار پیچیده تر از آن چیزی است که به نظر می رسد. پوست ما مخلوطی از بیش از 1000 ترکیب آلی فرار را آزاد می کند که دانشمندان هنوز بسیاری از آنها را شناسایی نکرده یا به طور کامل درک نکرده اند.
محققان دریافتند که این سه گونه پشه ترجیح مشترکی برای افراد خاصی ندارند. در عوض، هر کدام به طور مداوم زیرمجموعه داوطلبان خود را ترجیح می‌دادند، که نشان می‌دهد گونه‌های مختلف روش‌های مختلفی را برای تشخیص و تفسیر بوی انسان ایجاد کرده‌اند.
برای بررسی اینکه چه چیزی افراد خاص را جذاب‌تر می‌کند، تیم نمونه‌هایی از بوی بدن و میکروبیوم‌های پوست شرکت‌کنندگان را همراه با آزمایش‌های ترجیح پشه جمع‌آوری کرد. آنها سپس بررسی کردند که کدام ترکیبات شیمیایی و میکروارگانیسم‌ها وجود دارند و فراوانی نسبی آنها را اندازه‌گیری کردند.
نتایج نشان دهنده ارتباط قوی بین ترجیحات پشه ها و تفاوت در ترکیب شیمیایی و میکروبی پوست انسان است.
DeGennaro گفت: “این به خوبی با تفاوت در باکتری های پوست و بو ارتباط دارد.” اکنون برای من واضح است که میکروبیوم های پوست ما بوی انسان را تعیین می کند. هر گونه راه خود را برای رمزگشایی این امضا پیدا کرده است.
آیا این کشف می تواند منجر به دفع پشه های بهتر شود؟
درک اینکه چرا یک گونه از پشه انسان را جذاب می‌بیند در حالی که گونه دیگر این گونه نیست، می‌تواند فرصت‌های جدیدی را برای جلوگیری از عفونت‌های خطرناک ایجاد کند.
با شناسایی ترکیبات شیمیایی خاص و باکتری‌های پوستی که پشه‌های مختلف را جذب یا دفع می‌کنند، محققان FIU به ایجاد پایه‌ای علمی برای دافع‌های هدفمندتر کمک می‌کنند.
این یافته‌ها همچنین می‌تواند استراتژی‌های بهداشت عمومی را با اجازه دادن به جوامع برای هدف قرار دادن گونه‌های خاص پشه مسئول گسترش بیماری در منطقه خود بهبود بخشد.
به جای اینکه فرض کنیم همه پشه ها به دلایل یکسان جذب افراد یکسانی می شوند، روش های پیشگیری آینده را می توان بر اساس ترجیحات شیمیایی مختلف هر گونه طراحی کرد.
