یک بیماری نادر یک نقص پنهان در سیستم ایمنی را نشان می دهد

برای دههها، دانشمندان معتقد بودند که علت التهاب خطرناک مرتبط با یک اختلال ژنتیکی نادر را درک کردهاند. اکنون محققان موسسه تحقیقات پزشکی گاروان شواهدی یافته اند که 30 سال تفکر تثبیت شده را به چالش می کشد و می تواند راه را برای درمان جدیدی باز کند.
این بیماری که به عنوان کمبود موالونات کیناز (MKD) شناخته میشود، میتواند باعث بروز دورههای التهابی شدیدی شود که گاهی اوقات تهدیدکننده زندگی هستند. یک مطالعه جدید منتشر شده در مصونیت مشکلی را که قبلاً کمتر شناخته شده بود، شامل سلولهای کشنده طبیعی (NK) شناسایی کرد، سلولهای ایمنی که به طور معمول به بدن کمک میکنند سلولهای آلوده را از بین ببرد.
محققان دریافتند که این سلولها در افراد مبتلا به MKD به درستی عمل نمیکنند و در هنگام بروز عفونت، واکنش التهابی بیش از حد ایجاد میکنند. این کشف همچنین به درمان احتمالی با استفاده از داروهای موجود به نام مهارکنندههای JAK اشاره میکند که میتواند به ویژه برای بیمارانی که به درمانهای فعلی پاسخ نمیدهند، ارزشمند باشد.
پروفسور مایک راجرز، رئیس آزمایشگاه گاروان و نویسنده ارشد این مطالعه میگوید: «این مطالعه هدف جدیدی را برای این اختلال التهابی نشان داده است و زمینه را برای آزمایشهای بالینی آینده برای بررسی استفاده از مهارکنندههای JAK یا سایر داروها برای خنثیسازی اینترفرون گاما در بیماران MKD فراهم میکند.» این میتواند منجر به درمانهای هدفمندی شود که قبلاً امتحان نشدهاند.»
چرا یک اختلال ایمنی نادر باعث التهاب خطرناک می شود؟
MKD یک بیماری مادام العمر است که صدها کودک و بزرگسال را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد، اگرچه محققان گمان می کنند که بسیاری از افراد مبتلا به این اختلال هرگز تشخیص داده نمی شوند. بیماران دوره های مکرر تب بالا، بثورات پوستی، درد مفاصل و التهاب در شکم را تجربه می کنند. جدی ترین قسمت ها می توانند عوارض بالقوه کشنده ای ایجاد کنند.
تقریباً برای سه دهه، تحقیقات در مورد این بیماری عمدتاً بر روی ماکروفاژها، سلولهای ایمنی که به هماهنگ کردن دفاع التهابی بدن کمک میکنند، متمرکز بوده است. درمان های موجود برای مسدود کردن سیگنال التهابی منتشر شده توسط این سلول ها طراحی شده اند. با این حال، تقریباً نیمی از بیماران به اندازه کافی پاسخ نمیدهند و نیاز زیادی به گزینههای درمانی بهتر ایجاد میکنند.
برای کشف آنچه ممکن است در توضیح غالب وجود نداشته باشد، تیم گاروان نمونه های خون افراد مبتلا به MKD را بررسی کرد و مدل های بالینی این اختلال را مطالعه کرد.
آزمایشات آنها نقص قابل توجهی را در سلول های کشنده طبیعی نشان داد که نقش مهمی در دفاع اولیه بدن در برابر عفونت های ویروسی دارند. در MKD، این سلول ها به درستی بالغ نمی شوند و برای انجام یکی از مهمترین وظایف خود تلاش می کنند: کشتن سلول های آلوده قبل از گسترش عفونت.
پیامدها فراتر از توانایی مختل در مبارزه با عفونت است. زمانی که سلولهای کشنده طبیعی نتوانند اهداف خود را از بین ببرند، مقادیر زیادی مولکولهای سیگنالدهنده التهابی آزاد میکنند و سایر بخشهای سیستم ایمنی را فعال میکنند و به طور بالقوه باعث التهاب گسترده میشوند.
پروفسور راجرز توضیح می دهد: «ما دریافتیم که این سلول های ایمنی اساساً به درستی کار نمی کنند. سلولهای NK حاوی مهمات سمی ذخیرهشده در گرانولهایی هستند که برای کشتن سلولهای آلوده آزاد میشوند. با این حال، در MKD این گرانولهای سمی نمیتوانند از سلولهای NK آزاد شوند و در داخل آن به دام میافتند. وقتی یک سلول NK نمیتواند هدف خود را بکشد، با فریاد زدن برای کمک، پمپاژ مقادیر زیادی از اینترفرون فعال باعث میشود که این سلولهای گامای خطرناک دیگر را تحریک کند. تب و التهاب گسترده ای که در بیماران دیده می شود.”
کشف 30 سال تحقیق در مورد بیماری های ایمنی را به چالش می کشد
یافتهها نشان میدهد که اختلال عملکرد سلولهای کشنده طبیعی، نه فقط فعالیت ماکروفاژها، نقش اصلی را در ایجاد MKD ایفا میکند.
دکتر مارسیا مونوز، رهبر گروه در آزمایشگاه راجرز و محقق اصلی این مطالعه، میگوید که نتایج نشاندهنده تغییر بزرگی در نحوه درک دانشمندان از این بیماری است.
او میگوید: “این واقعاً 30 سال عقیده را در مورد آنچه که مکانیسم زمینهای این بیماری تصور میشد زیر و رو میکند. در MKD، مشکل اصلی در سلولهای NK است، نه ماکروفاژها همانطور که قبلاً تصور میشد.”
برای بررسی اینکه چگونه این نقص سلولی به این اختلال کمک می کند، محققان ریون با پروفسور ماریاپیا دگلی-اسپوستی و دانشمندان دانشگاه موناش همکاری کردند.
با استفاده از مدلهای پیش بالینی، تیم ارتباطی بین سلولهای کشنده طبیعی ناکارآمد و علائم شدید مرتبط با MKD ایجاد کرد. آزمایشات آنها نشان داد که وقتی سیستم ایمنی نتواند عفونت ویروسی را از بین ببرد، پاسخ التهابی ناشی از آن میتواند باعث آسیب عمده اندام شود.
این نتایج به توضیح این موضوع کمک می کند که چرا یک اختلال شامل نقص دفاعی ایمنی نیز می تواند منجر به دوره های التهاب شدید شود.
داروی موجود نویدبخش درمان جدیدی است
این کشف قبلاً به راهنمایی یک رویکرد تجربی برای درمان یک نوزاد شدیداً آسیب دیده کمک کرده است.
محققان با همکاری پزشکان در بیمارستان سلطنتی کودکان در ملبورن بررسی کردند که آیا بارسیتینیب می تواند سیگنال های التهابی بیش از حد مرتبط با MKD را کاهش دهد یا خیر.
Baricitinib متعلق به دسته ای از داروها است که به عنوان مهارکننده های JAK شناخته می شوند. این داروها با مسیرهای سیگنالی مورد استفاده توسط سیستم ایمنی، از جمله مسیرهای دخیل در پاسخ گامای اینترفرون تداخل می کنند. این دارو قبلاً برای درمان سایر بیماریهای مرتبط با سیستم ایمنی از جمله آرتریت روماتوئید و اگزما استفاده میشود.
پزشکان بارسیتینیب را به رژیم درمانی موجود نوزاد اضافه کردند و متعاقباً شاهد بهبود وضعیت کودک بودند. شعله های التهابی کمتر شد و التهاب شدیدی که بر دستگاه گوارش تأثیر می گذاشت شروع به بهبود کرد.
اگرچه نتایج یک بیمار به تنهایی نمیتواند تعیین کند که آیا درمان به طور گستردهتری جواب میدهد یا خیر، این بهبود شواهد اولیه دلگرمکنندهای برای استراتژیای فراهم میکند که بخش متفاوتی از فرآیند التهابی را هدف قرار میدهد.
محققان بر این باورند که یافتههای آنها پایهای برای آزمایشهای بالینی آینده است که در مورد مهارکنندههای JAK و سایر داروهایی که فعالیت اینترفرون گاما را در بیماران MKD، بهویژه آنهایی که از درمانهای استاندارد بهرهای نبردهاند، جلوگیری میکنند.
این کشف می تواند به توضیح سایر بیماری های ژنتیکی کمک کند
پیامدهای بالقوه فراتر از خود MKD است.
محققان اصطلاح “پرنیلوپاتی” را برای توصیف خانواده ای از اختلالات ژنتیکی که شامل همان مسیر متابولیک متابولیک تحت تاثیر MKD هستند، ابداع کرده اند. یافتههای اولیه نشان میدهد که این بیماریهای مرتبط ممکن است مشکل اساسی مشابهی داشته باشند که شامل سلولهای کشنده طبیعی است که به درستی عمل نمیکنند و در عوض سیگنالهای التهابی بیش از حد تولید میکنند.
اگر مطالعات بیشتر این ارتباط را تایید کند، دانشمندان ممکن است بتوانند مکانیسمهای رایج بیماری را شناسایی کرده و رویکردهای هدفمندتری برای تشخیص و درمان بیماریهای متعدد ایجاد کنند.
پروفسور راجرز میگوید: «تأیید این پیوند میتواند به پایان دادن به اودیسه تشخیصی که بسیاری از بیماران سالها یا حتی دههها قبل از دریافت درمان مؤثر تحمل میکنند، کمک کند».
پروفسور مایک راجرز دانشیار دانشکده بالینی سنت وینسنت، دانشکده پزشکی و بهداشت، UNSW سیدنی است. دکتر مارسیا مونوز، مدرس ارشد مشترک در دانشکده بالینی سنت وینسنت، دانشکده پزشکی و بهداشت، UNSW سیدنی است.


