بزرگترین دایناسور چه بود؟ فسیل های تکه تکه شناسایی را دشوار می کند
/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/accounts/headshot/RileyBlack.png)
تعیین تایتانیکترین دایناسورهای بزرگ سوروپود کار سادهای نیست، زیرا معمولاً احتمال دفن و نگهداری آنها بسیار زیاد است.
:focal(1154x654:1155x655)/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/d2/d7/d2d7bd63-6592-4eb8-bc5e-846f5cb6cae4/gettyimages-870596224.jpg)
دایناسورهای بزرگ دوست دارند براکیوزاروس در این تصویر، چندین بار در طول میلیون ها سال تکامل یافته است.
dottedhippo از طریق Getty Images
ناگاتیتان بزرگ بود Titanosaurus که اخیراً معرفی شده است، بزرگترین دایناسور کشف شده در تایلند، احتمالاً بیش از 88 فوت طول داشته و تقریباً 30 تن وزن دارد. با این حال، کلمه عملی «احتمالاً» است، زیرا به اندازه دایناسور بزرگ، تنها کسری از استخوانهایش آن را در پرونده فسیلی ثبت کرده است. بدون اسکلت کامل، نمی توان گفت که ابعاد دقیق این موجود چقدر بوده است.
تازه منصوب شده ناگاتیتان دور از تنها دایناسور بزرگی است که اندازه واقعی آن کمی مبهم به نظر می رسد. به معنای وسیع، بزرگترین دایناسورها ساروپودها بودند – تیتان هایی با گردن بلند و دم های بلند که چهار دست و پا راه می رفتند و گیاهان می خوردند. اما تعیین اینکه چه کسی غول پیکرترین است کار آسانی نیست. از دوره ژوراسیک براکیوزاروس در سال 1900 کشف شد و گفته می شود که بزرگترین آنها است، دارنده عنوان این سوروپود عالی مدام در حال تغییر است. در اواخر دهه 1900، دانشمندان به فسیلهایی مانند اولتروساروس، سیزموزاروس و سوپرسوروس– دو مورد اول که دیگر مورد استفاده قرار نمی گیرند – و آنها را بسیار بیشتر از هر چیزی که قبلاً پیدا شده بود تبلیغ کردند. اما با بهبود تکنیکهای محاسباتی دیرینهشناسان، تخمینها برای این دایناسورها کاهش یافت. حتی اخیراً علفخواران گردن دراز مانند آرژانتینوساروس، فوتالونوکوزاروس و پاتاگوتیتان به عنوان مدعیان برتر ظاهر شده اند، اما همه آنها فقط از روی اسکلت های ناقص شناخته شده اند.
استخوان های از دست رفته می تواند مشکل بزرگی برای تعیین اندازه سوروپود باشد. در مورد آن فکر کنید پاتاگوتیتانمورد علاقه فعلی برای بزرگترین دایناسور شناخته شده، که یک مهره گردنی می تواند تقریباً چهار فوت طول داشته باشد. تعداد مهره های گردن، پشت و دم دایناسورها از گونه ای به گونه دیگر متفاوت است، به این معنی که اگر پاتاگوتیتان حتی یک مهره بیشتر یا یک مهره کمتر از آن چیزی که دیرینه شناسان تصور می کردند داشتند، که می تواند پیش بینی دانشمندان را در مورد بزرگی واقعی دایناسور به طور قابل توجهی تغییر دهد.
بدون یک اسکلت کامل، هر تخمین اندازه به تخمین تبدیل می شود. اکثر تخمین های مدرن بر اساس رابطه نزدیک بین اندازه استخوان اندام و اندازه بدن است که حتی در حیوانات امروزی نیز صادق است. به طور خلاصه، هر چه حیوان سنگینتر باشد، استخوانهای اندامش باید ضخیمتر باشد تا بتواند وزن را تحمل کند. برخی از دایناسورهای بزرگ از نظر طول مشابه بودند، اما هر کدام نسبتهای بدن متفاوتی داشتند که میتوانست از گونهای به گونه دیگر بسیار متفاوت باشد. و برای پر کردن جای خالی بقایای ناقص، می توانند به اسکلت بستگان نزدیک حیوان نگاه کنند. این سوال پیش می آید: چرا ما اسکلت های بهتری از بزرگترین دایناسورها نداریم؟
پاتاگوتیتانکشف شده در آرژانتین، در سال 2017 اعلام شد و یکی از بزرگترین دایناسورهای شناخته شده است. Levi Martinez-Reza از طریق Wikimedia Commons تحت CC BY-SA 3.0/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/79/cf/79cf53e2-5dc8-4c41-88da-d5ee5eac283d/patagotitan_mayorum.jpg)
یک دایناسور بزرگ به طول 100 فوت خزنده بسیار سالم خواهد بود. اما زمانی که چنین غول هایی ناپدید شدند و 40 تن یا بیشتر از گوشت و استخوان بر روی چشم انداز باقی ماندند، مقدار بیشتری شن یا سیلت برای دفن و نگهداری آنها قبل از تجزیه مورد نیاز بود. سیل محلی، احتمالاً ناشی از باران های شدید در طول فصل مرطوب، برای انتقال رسوب کافی برای پوشاندن اجساد ضروری بود.
جولیا مکهو، دیرینهشناس موزههای کلرادوی غربی، میگوید: «برای دفن یک صخره به زبالههای زیادی نیاز است». حالا یک سوروپاد 65 فوتی را تصور کنید آپاتوزاروس“
مک هیو می گوید که تجربه خودش از سیل 500 ساله در رودخانه آیووا در سال 2008 نشان می دهد که شرایط برای دفن بزرگترین دایناسورها در رسوبات چقدر خارق العاده بوده است. مک هیو با یادآوری دانشجویان پردیس دانشگاه آیووا که زنجیره های انسانی برای انتقال کتاب ها به طبقه بالای کتابخانه تشکیل داده بودند، می گوید: «این سیل عظیم بود و هفته ها ادامه داشت. با این حال، سیل رسوبات را تنها در حدود شش اینچ در نزدیکی کانال رودخانه بر جای گذاشت. چقدر بزرگتر یا چند سیل بزرگ دیگر برای دفن یک دایناسور سوروپود طول کشید؟ مک هیو تعجب می کند.
هنگامی که او شروع به کار با معدن ژوراسیک مایگات مور، که در خارج از فرویتا، کلرادو قرار دارد و پر از آپاتوزاروس باقی مانده است، سوالات مربوط به دفن دوباره مورد توجه قرار گرفت. در یک مطالعه در سال 2020، مک هیو و همکارانش بررسی کردند که استخوانهای حفظ شده در معدن تا چه اندازه در معرض عناصر قرار میگیرند قبل از اینکه توسط رسوبات پوشانده شوند. اگر دانشمندان بتوانند این جدول زمانی را تعیین کنند، میتوانند شرایط مورد نیاز برای حفظ ساروپودها و مدت زمانی که طول کشید تا این شرایط رخ دهد را توضیح دهد.
مک هیو می گوید: «ما از نتایج شوکه شدیم. بسیاری از استخوانهای Mygatt-Moore آسیب حشرهای را نشان دادند که شکلگیری آن پنج تا شش ماه طول میکشید. این تیم نتیجه گرفت که برخی از استخوانها به قدری فرسوده شده بودند که احتمالاً تا شش سال قبل از اینکه در نهایت پوشانده شوند، در معرض دید قرار داشتند. و در طول این پنجره پوسیدگی، بسیاری از بدن سوروپود ممکن است از بین رفته باشد.
معدن مایگات-مور در کلرادو مجموعه ای از استخوان ها است که بخشی از آن به لطف مجموعه گوشتخوارانی مانند آلوزاروس و سراتوزاروسکه در اینجا نشان داده شده است که بر سر یک لاشه دعوا می کنند. برایان انج; ارسال شده توسط Drumheller، Stephanie K. و همکاران، PLoS One2020، از طریق Wikimedia Commons تحت CC BY 4.0/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/78/a1/78a127df-0c1f-478e-846c-68a44ce3c49d/dry_season_at_the_mygatt-moore_quarry.png)
مک هیو میگوید: «وقتی یک حیوان بزرگ میمیرد، فوراً به منبع فرصتی برای کل اکوسیستم خود تبدیل میشود. نه تنها مگسها و سوسکها جذب لاشههای سوروپود شدند، بلکه حلزونها، پستانداران و سایر دایناسورها نیز به جمعآوری رسیدند. بسیاری از استخوان های فسیلی دارای خراش ها و آثار گزش ناشی از خوردن هستند آلوزاروس و دیگر گوشتخواران بزرگ، که احتمالاً به مرگ ساروپودهای چند تنی برای پر کردن شکم خود متکی بودند، علاوه بر شکار طعمه های کوچکتر. مرگ یک دایناسور بزرگ سوروپود یک رویداد بزرگ برای این لاشخورها بود، که اغلب اجساد را تا استخوان میکشیدند. مک هیو می گوید: ما روی دنده ها، اندام ها و حتی استخوان های لگن آثار گاز گرفتگی داریم. و اگر مدفوع گوشتخواران فسیلی، پر از تکه های اسکلت، نشانه ای باشد، آنها اغلب استخوان ها را نیز می خوردند.
حتی زمانی که رسوب کافی دایناسور را پوشانده باشد، وزن باقی مانده ممکن است خیلی زیاد باشد. مایکل دیمیک، دیرینهشناس دانشگاه آدلفی میگوید: «اگر یک سیل یا رانش زمین رسوب کافی را برای پوشاندن سوروپود جابهجا کند، احتمالاً استخوانهای کوچکتر و ظریفتری مانند جمجمه و انتهای دم را له میکند یا از بین میبرد، بنابراین موقعیتهایی که حیوانات بزرگ را حفظ میکنند، سوابق آنها را نیز تغییر میدهد.»
با توجه به شانس کم نگهداری، جای تعجب است که متخصصان به همان اندازه استخوان های سوروپود پیدا کردند. اما فسیل های خالدار ممکن است دیدگاه آنها را نسبت به گذشته تغییر دهد. دیرینه شناسان تصور می کردند که دایناسورهای سوروپود حدود 100 میلیون سال پیش از آمریکای شمالی ناپدید شده اند و میلیون ها سال بعد بازمی گردند، اما تحقیقات نشان می دهد که این “وقفه ساروپود” بهتر به محیط های کمتری نسبت داده می شود که می تواند فسیل های سوروپود را حفظ کند. بسیاری از عوامل، از نحوه حفظ دایناسورها تا جایی که یک متخصص تصمیم میگیرد به دنبال فسیل باشد، میتواند بر محل ظاهر شدن بزرگترین نمونهها نیز تأثیر بگذارد.
واقعیت سریع: سازند نهر جهنم
فسیلهای کرتاسه از فسیلهایی که در سازند نهر جهنمی در مونتانا، داکوتاها و وایومینگ حفظ شدهاند، شناخته شدهاند. دیرینه شناسان در آن کشف کرده اند تی رکسگیاهان فسیل شده و پتروسارها
شاید تایتان های کامل تری هم وجود داشته باشد. با این حال، تاکنون رقبای اصلی بزرگترین دایناسور از بقایای جزئی شناخته شده اند. فسیل برخی از جمله برواتکایوزاروسآنها حتی قبل از مطالعه از هم جدا شدند و نمی توان آنها را با دایناسورهای دیگر مقایسه کرد. به نظر می رسد بزرگترین دایناسورهای شناخته شده بیش از 100 فوت طول و بیش از 40 تن وزن داشته اند، اما اعتقاد بر این است که بیش از یک گونه به این ارتفاع رسیده اند. از نظر طول بدن، اعلام قهرمانی می تواند تا چند اینچ کاهش یابد.
با این حال، سنگین ترین دایناسور ممکن است راحت تر شناسایی شود. D’Emic میگوید: مقایسه توده بدن آسانتر است، زیرا استخوانهای ضخیمتر وزن بیشتری را نسبت به استخوانهای نازکتر تحمل میکنند. هنگامی که دیرینه شناسان بقایای پای سوروپود را پیدا می کنند، ضخامت آن استخوان ها راهی برای تخمین بهتر جرم حیوان، حتی زمانی که بقیه اسکلت از دست رفته است، ارائه می دهد. در این نتیجه بزرگترین آرژانتینوساروس این نمونه ها احتمالاً سنگین ترین دایناسورهای شناخته شده هستند. استخوان ها نشان می دهد که دایناسور بیش از 80 تن وزن داشته است. تفاوت محکم نمی شود آرژانتینوساروس به طور قطع بزرگترین دایناسور است، اما اعداد مهمی را برای اندازه نهایی سوروپود ارائه می دهد.
آرژانتینوساروس در حال حاضر به عنوان سنگین ترین دایناسور شناخته شده شناخته می شود. بازسازی اسکلت او در موزه شهرداری کارمن فونس در آرژانتین به نمایش گذاشته شده است. ویلیام اروین سلرز، لی مارگتس، رودولفو آنیبال کوریا، فیلیپ لارس منینگ از طریق ویکیمدیا کامانز تحت CC BY 2.5/https://tf-cmsv2-smithsonianmag-media.s3.amazonaws.com/filer_public/73/23/732354e9-da47-437c-8aba-94bfc7f8eab9/argentinosaurus_skeleton_plos_one.png)
تمرکز بر تاج گذاری یک دایناسور به عنوان بزرگترین دایناسور می تواند برای شروع یک تلاش نادرست باشد. حتی در یک گونه دایناسور، حیوانات منفرد ممکن است از نظر اندازه بسیار متفاوت بوده باشند. D’Emic میگوید: دیرینهشناسان در حال حاضر ایده خوبی از توزیع اندازههای بدن در جمعیتهای بیشتر گونهها ندارند، بنابراین آنها نمیدانند اندازه متوسط یا شدید برای اکثر ساروپودها چقدر است. حتی به اندازه کافی آرژانتینوساروس فسیلهایی پیدا شدهاند که اندازه متوسط را برای یک بزرگسال نشان میدهند، برای مثال، ممکن است افراد نادری وجود داشته باشند که به طور قابل توجهی بزرگتر بوده و کشف نشده باقی ماندهاند. همانطور که در مورد انواع حیوانات زنده وجود دارد، بزرگترین آنها غیر معمول است و پیدا کردن آنها را دشوارتر می کند.
و با این حال چنین غول هایی گاهی ظاهر می شوند. در سال 2014، مک هیو و تیمش یک دستگاه به طول 6 فوت و 7 اینچ کشف کردند. آپاتوزاروس استخوان ران، بزرگترین استخوان ران در نوع خود که تا به حال پیدا شده است. جای تعجب است که استخوان آن را در فسیل ثبت کرده است. مک هیو میگوید: اندامها مقدار زیادی گوشت ذخیره میکنند و حتی با وجود اینکه استخوانها قوی هستند، گوشت مورد تقاضای زیادی است. استخوان ران بزرگ واقعاً دارای آثار گزش است، اما به نوعی قبل از مصرف کامل آن دفن شد. در صورتی که حیوان نسبت های مشابهی با دیگران داشت آپاتوزاروسدایناسوری که یک اسکلت کامل برای آن پیدا شده است احتمالاً 15 فوت بلندتر از حد متوسط بود.
این نشانهای است که برخی از استخوانهای آموزندهتر وجود دارد، و D’Emic خاطرنشان میکند که فسیلهای سوروپود جدید با سرعت بیشتری نسبت به قبل اعلام میشوند. اگرچه فرآیند فسیلسازی برای بزرگترین دایناسورها نامطلوب بود، و بسیاری از استخوانهایی را که امیدواریم پیدا کنیم، نابود کرد، اما اجمالی از بزرگترین حیواناتی که تا کنون روی زمین قدم گذاشتهاند، هنوز در حال ظهور است. و با توجه به اینکه ساروپودها، بزرگتر از هر پستاندار زنده یا منقرض شده خشکی، بیش از 30 بار تکامل یافته اند، بدون شک غول های زیادی هنوز کشف نشده اند.




