یک پیچ مرموز در قدیمی ترین نور جهان ممکن است فیزیک جدیدی را نشان دهد

یک پیچ مرموز در قدیمی ترین نور کیهان ممکن است سرنخ هایی از فیزیک ارائه دهد که دانشمندان هنوز آن را کشف نکرده اند. اما قبل از اینکه محققان بتوانند تعیین کنند که آیا این سیگنال ظریف چیزی غیرعادی را در مورد کیهان نشان می دهد یا خیر، باید به یک سوال مهم پاسخ دهند: آیا این اثر واقعاً از کیهان می آید یا می تواند توهمی باشد که توسط تلسکوپ هایی که آن را مشاهده می کنند ایجاد شده است؟
این رمز و راز روی پسزمینه مایکروویو کیهانی (CMB) متمرکز است، یک درخشش ضعیف از تشعشعات باقیمانده از تقریباً 380000 سال پس از انفجار بزرگ. این نور باستانی تصویری چشمگیر از «جهان نوزاد» را که در حدود 13.8 میلیارد سال پیش وجود داشته است، ارائه می دهد و به دانشمندان اجازه می دهد شرایط را از ابتدایی ترین مراحل تاریخ کیهانی بررسی کنند.
زمانی که کیهان حدود 380000 سال سن داشت، آنقدر سرد شد که شفاف شود و به نور اجازه داد آزادانه در فضا حرکت کند. همانطور که تابش توسط الکترون های آزاد در طول این انتقال پراکنده می شود، مقدار کمی قطبش خطی به دست می آورد. قطبش جهتی را که میدان الکتریکی نور در آن نوسان می کند، توصیف می کند و اثر مشابهی زمانی رخ می دهد که نور خورشید در جو زمین پراکنده می شود.
مشاهدات اکنون نشان می دهد که قطبش این تشعشعات باستانی ممکن است با عبور نور در جهان اندکی تغییر کرده باشد. این چرخش احتمالی که انکسار مضاعف کیهانی نامیده میشود، بهویژه جذاب است زیرا ممکن است به فرآیندهای فیزیکی اشاره داشته باشد که توسط مدل استاندارد توضیح داده نشده است، نظریه اصلی که ذرات بنیادی و برهمکنشهای آنها را توصیف میکند. تایید این اثر حتی ممکن است بینش جدیدی در مورد ماده تاریک و انرژی تاریک ارائه دهد (نوار کناری را ببینید).
خطای مرموز سیگنال کیهانی یا تلسکوپ؟
یک مانع بزرگ برای تفسیر این یافته بالقوه وجود دارد. یک خطای بسیار کوچک در نحوه تراز شدن آشکارسازهای قطبش تلسکوپ می تواند سیگنالی ایجاد کند که تقریباً مشابه انکسار دوگانه کیهانی است.
برای کمک به حل این مشکل، فیزیکدانان دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، تکنیک جدیدی را برای بررسی دقیق میزان دقت مجموعههای مختلف آشکارسازها زوایای پلاریزاسیون ایجاد کردهاند. آنها رویکرد خود را با استفاده از مشاهدات موجود جمع آوری شده توسط ماهواره پلانک آژانس فضایی اروپا، که تابش باستانی کیهان را با جزئیات خارق العاده نقشه برداری می کند، آزمایش کردند.
این تحقیق توسط آنتو I. Lonapan، استاد برجسته فیزیک صدراعظم برایان کیتینگ، و استادیار فیزیک کم آرنولد، هدایت شد. یافته های آنها در منتشر شد نامه های مجله اخترفیزیکی.
جداسازی اثرات کیهانی واقعی از خطاهای ابزار
مطالعات قبلی نشان داده است که قطبش CMB ممکن است در طول سفر تقریباً 14 میلیارد ساله خود فقط کسری از یک درجه چرخیده باشد. اگرچه این ناچیز به نظر می رسد، چنین تغییر کوچکی می تواند پیامدهای بزرگی برای فیزیک بنیادی داشته باشد.
متأسفانه، تلسکوپی که آشکارسازهای پلاریزاسیون آن در یک زاویه کوچک مشابه ناهم تراز هستند، می تواند دقیقاً همان چرخش ظاهری را ایجاد کند. اگر هر آشکارساز خطای تراز یکسانی داشته باشد، اندازه گیری های حاصل نمی تواند این خطا را از چرخش واقعی سیگنال کیهانی متمایز کند.
محققان UC San Diego راهی برای بررسی این مشکل از زاویه دیگری پیدا کردند. آنها به جای تکیه بر یک اندازه گیری ترکیبی، نقشه های پلاریزاسیون فردی تولید شده توسط گروه های مختلف آشکارساز را مقایسه کردند.
اگر انکسار دوگانه کیهانی واقعی باشد، اثر آن باید به طور پیوسته در همه این نقشه ها ظاهر شود. با مقایسه نقشه ها با یکدیگر، محققان می توانند به طور موثر هر چرخشی را که همه آنها به اشتراک گذاشته اند حذف کنند. آنچه باقی می ماند تفاوت هایی را در کالیبراسیون گروه های تکی آشکارسازها نشان می دهد، و این امکان را فراهم می کند تا مغایرت هایی را شناسایی کنیم که در غیر این صورت ممکن است جستجو برای فیزیک جدید را پیچیده کنند.
لوناپان گفت: سیگنالی که ما به دنبال آن هستیم فوقالعاده کوچک است، بنابراین باید مطمئن باشیم که جهان را میبینیم و نه ابزار خود را. “روش ما راه دیگری برای آزمایش این تمایز به ما می دهد. قبل از اینکه یک چرخش کوچک را به عنوان فیزیک جدید تفسیر کنیم، می خواهیم بدانیم که خود کالیبراسیون قابل اعتماد است.”
تست رمز و راز با داده های ماهواره پلانک
برای ارزیابی تکنیک خود، محققان هشت نقشه پلاریزاسیون ایجاد شده با استفاده از مشاهدات پلانک را تجزیه و تحلیل کردند. آنها سپس یافتههای خود را با نتایج یک رویکرد ثابت به نام تحلیل Minami-Komatsu مقایسه کردند که برای تشخیص چرخش ابزاری از انکسار احتمالی کیهانی استفاده میشود.
اگرچه این دو روش بر مفروضات متفاوتی تکیه دارند، اما نتایج ثابتی را تولید می کنند. این توافقنامه یک بررسی مستقل مهم در مورد چگونگی تخمین خطاهای کالیبراسیون آشکارساز نسبی ارائه می دهد.
رویکرد جدید یک محدودیت آگاهانه نیز دارد. از آنجایی که هر چرخشی مشترک در همه نقشه ها را حذف می کند، نمی تواند به طور مستقل زاویه پلاریزاسیون کل را اندازه گیری کند یا تعیین کند که خود کیهان چقدر نور را می چرخاند. ایجاد چرخش مطلق همچنان به یک مرجع مستقل برای کالیبره کردن زاویه کل نیاز دارد.
محققان برای نشان دادن اینکه چگونه یافتههایشان با اندازهگیریهای موجود مطابقت دارد، بازسازی خود را از تفاوتهای کالیبراسیون نسبی با مقدار کل کالیبراسیون حاصل از تجزیه و تحلیل ایجاد شده ترکیب کردند. این منجر به یک زاویه تقریبی دوشکستگی کیهانی 0.12 ± 0.37 درجه، مطابق با نتیجه Minami-Komatsu شد.
نکته مهم این است که این توافق به طور مستقل تأیید نمی کند که نور باستانی واقعاً چرخیده است. در عوض، نشان میدهد که روش جدید میتواند نتایج را از چارچوب موجود بازتولید کند و در عین حال راهی متمایز برای بررسی مشکلات کالیبراسیون بالقوه ارائه دهد.
جستجوی امواج گرانشی از کیهان اولیه
این تکنیک همچنین میتواند نقش مهمی در یکی دیگر از اهداف بزرگ کیهانشناسی ایفا کند: جستجو برای امواج گرانشی تولید شده در اولین لحظات جهان.
برای درک دلیل، دانشمندان بین دو الگوی قطبش در پسزمینه مایکروویو کیهانی، که بهعنوان حالتهای E و حالتهای B شناخته میشوند، تمایز قائل میشوند.
حالت های E برای اولین بار در سال 2002 کشف شدند. آنها از تغییرات چگالی در جهان اولیه ناشی می شوند و الگوهای قطبش متقارن را تشکیل می دهند. حالت های B ظاهر متفاوتی دارند و دارای الگوهایی هستند که شبیه فر یا چرخش هستند.
یکی از منابع شناخته شده حالت های B، عدسی گرانشی است که زمانی اتفاق می افتد که گرانش ماده بین زمین و کیهان اولیه خم می شود و مسیر نور باستانی را منحرف می کند. دانشمندان قبلاً حالت های B ایجاد شده از طریق این فرآیند را مشاهده کرده اند.
با این حال، محققان همچنین به دنبال نوع دیگری از حالت B هستند که می تواند توسط امواج گرانشی اولیه تولید شود. این امواج در فضازمان ممکن است در یک دوره بسیار اولیه از انبساط سریع کیهانی به نام تورم رخ داده باشند. سیگنال متمایز حالت B مرتبط با این امواج گرانشی اولیه هنوز شناسایی نشده است.
یافتن آن شواهد قدرتمندی برای امواج گرانشی در کیهان اولیه ارائه میکند و میتواند پشتیبانی قوی از مدلهای خاصی از تورم کیهانی ارائه دهد، که به طور بالقوه درک دانشمندان را از چگونگی شروع جهان تغییر میدهد.
چرا اندازه گیری های بسیار دقیق اهمیت دارند
چالش این است که حتی یک خطای جزئی در کالیبراسیون پلاریزاسیون تلسکوپ میتواند باعث شود که برخی از سیگنالهای بسیار قویتر E-mode به اشتباه در حالت B نشان داده شوند. این آلودگی می تواند یک مصنوع ابزاری را شبیه یک کشف هیجان انگیز کیهان شناسی کند.
روش UC San Diego می تواند با شناسایی تفاوت در کالیبراسیون زاویه پلاریزاسیون بین مجموعه آشکارسازها به جلوگیری از چنین خطاهایی کمک کند. این امر آن را به ابزاری بالقوه ارزشمند برای آزمایشهای آینده تبدیل میکند که به دنبال نشانههای بسیار ضعیف امواج گرانشی اولیه هستند.
این نوع راستیآزمایی مستقل از آنجایی که رصدخانهها توانایی اندازهگیری قطبش کیهانی را با دقت بیشتری توسعه میدهند، اهمیت فزایندهای پیدا میکند. یک نمونه رصدخانه سیمونز است که کیتینگ به عنوان محقق اصلی در آن خدمت می کرد.
با حساستر شدن این ابزارها، محققان به روشهای به همان اندازه دقیق نیاز خواهند داشت تا تأیید کنند که سیگنالهای ضعیفی که شناسایی میکنند ویژگیهای واقعی جهان هستند و نقص در تجهیزات آنها نیستند.
کیتینگ گفت: «کشف حالتهای B اولیه درک ما از جهان اولیه را تغییر میدهد، بنابراین اندازهگیری باید از بررسیهای دقیق کالیبراسیون دوام بیاورد. Anto یک چارچوب جدید مفید برای آزمایش کالیبراسیون زاویه قطبش نسبی ایجاد کرده است.
فراتر از مدل استاندارد: ماده تاریک و انرژی تاریک
امکان انکسار دوگانه کیهانی به ویژه جذاب است زیرا می تواند فیزیک هایی را آشکار کند که فراتر از مدل استاندارد قرار دارند.
اگرچه این چارچوب در توصیف ذرات بنیادی و فعل و انفعالات آنها بسیار موفق است، اما نمی تواند همه چیز را در جهان توضیح دهد. از جمله مهمترین سؤالات بی پاسخ می توان به هویت ماده تاریک و منشا و میزان مشاهده شده انرژی تاریک اشاره کرد. این اجزای مرموز با هم تقریباً 95 درصد از کل چگالی انرژی جهان را تشکیل می دهند.
یک توضیح احتمالی برای انکسار دوگانه کیهانی شامل یک میدان فرضی مرتبط با ذرات آکسیون مانند است. چنین میدانی میتواند با نور تعامل داشته باشد و به تدریج قطبش آن را با عبور از جهان تغییر دهد. با این حال، وجود این ذرات تایید نشده است و آنها لزوما مسئول ماده تاریک نیستند.
سایر توضیحات نظری، چرخش احتمالی را به میدان های مرتبط با انرژی تاریک، پدیده اسرارآمیز مرتبط با انبساط پرشتاب جهان، مرتبط می کند.
اگر انکسار مضاعف کیهانی در نهایت تایید شود، میتواند راهی کاملاً جدید برای کشف این اسرار کیهانی و آشکار کردن شواهدی از قوانین فیزیکی فراتر از آنچه در حال حاضر درک شده است، ارائه دهد.
در حال حاضر، اولین چالش این است که اطمینان حاصل شود که سیگنال ظریف قابل اعتماد است. با ارائه روش دیگری به محققان برای شناسایی خطاهای احتمالی اندازه گیری، این تکنیک جدید پایه و اساس اکتشافات آینده را که می توانند تصویر ما از جهان را تغییر دهند، تقویت می کند.



