بدون این پروتئین، عضله آسیب دیده پر از چربی و اسکار می شود

هنگامی که عضلات آسیب می بینند، بدن معمولا سلول های بنیادی تخصصی را فعال می کند که به ترمیم بافت آسیب دیده کمک می کند. اما دانشمندان دریافتهاند که بدون یک پروتئین حیاتی، این سیستم ترمیم میتواند شکسته شود و به جای ماهیچههای سالم، ماهیچههای آسیبدیده پر از چربی و جای زخم باقی بماند.
محققان دانشکده پزشکی پرلمن در دانشگاه پنسیلوانیا نقش غیرمنتظرهای را برای پروتئینی به نام TRF2 شناسایی کردهاند که قبلاً در درجه اول برای محافظت از کروموزومها شناخته شده بود. یافتههای آنها نشان میدهد که TRF2 برای حفظ هویت سلولهای بنیادی ماهیچهای نیز ضروری است و به آنها اجازه میدهد به ترمیم و بازسازی ماهیچه در طول زندگی ادامه دهند.
این کشف، منتشر شده در پیشرفت علمی، ممکن است دستورالعمل های جدیدی برای درمان دیستروفی عضلانی ارائه دهد. همچنین ممکن است به دانشمندان کمک کند تا تفاوتهای مهم بین بازسازی عضلانی و سرطان را درک کنند، از جمله اینکه چرا ماهیچههای اسکلتی میتوانند به طور موثر بازسازی شوند، در حالی که سرطانهایی که منشا عضله دارند نسبتاً غیر معمول هستند.
فوتینی مورکیوتی، نویسنده ارشد، دکترا، استادیار جراحی ارتوپدی در Penn Medicine، میگوید: «برای سالها، TRF2 به عنوان پروتئینی در نظر گرفته میشود که وظیفه اصلی آن محافظت از انتهای کروموزومها در برابر آسیب یا فساد است. اما به نظر می رسد که TRF2 به جای محافظت از DNA، کلید بازسازی عضلانی مادام العمر باشد.
یک پروتئین پنهان با نقش غیرمنتظره در ترمیم عضلات
برای سالها، دانشمندان TRF2 را برای نقش آن در محافظت از تلومرها، ساختارهای محافظی که در انتهای کروموزومها یافت میشوند، مورد مطالعه قرار دادند. کروموزوم ها حامل اطلاعات ژنتیکی ما هستند و تلومرها به محافظت از انتهای ما در برابر خراب شدن یا اشتباه گرفتن با DNA آسیب دیده کمک می کنند.
تحقیقات جدید نشان می دهد که TRF2 مسئولیت مهم دیگری نیز دارد. این به سلولهای بنیادی عضلانی کمک میکند دستورالعملهای ژنتیکی را که در وهله اول آنها را سلولهای بنیادی ماهیچهای میسازد، حفظ کنند. حفظ این هویت ضروری است زیرا این سلول های تخصصی به عنوان ذخیره بدن برای ترمیم عضله آسیب دیده عمل می کنند.
در شرایط عادی، سلول های بنیادی عضلانی بیشتر زمان خود را در حالت خواب سپری می کنند. هنگامی که آسیبی رخ می دهد، آنها فعال می شوند، تکثیر می شوند و به جایگزینی بافت عضلانی آسیب دیده کمک می کنند. سپس برخی از آنها به حالت سکون باز می گردند و جمعیتی از سلول های بنیادی را حفظ می کنند که می توانند به آسیب های آینده پاسخ دهند.
از طریق آزمایشهای آزمایشگاهی، محققان دریافتند که سطوح TRF2 با حرکت سلولهای بنیادی ماهیچهای بین این مراحل مختلف تغییر میکند. فعالیت پروتئین با انتقال سلول ها از حالت خواب به بهبود و سپس بهبودی افزایش و کاهش می یابد، که نشان می دهد TRF2 به تنظیم کل فرآیند بازسازی کمک می کند.
بدون TRF2، عضلات آسیب دیده چربی و بافت اسکار را جمع می کنند
برای پی بردن به اهمیت TRF2، دانشمندان این پروتئین را از سلول های بنیادی ماهیچه ای در موش های آزمایشگاهی حذف کردند. در ابتدا، ماهیچه های حیوانات طبیعی به نظر می رسند، که نشان می دهد از دست دادن TRF2 بلافاصله به بافت ماهیچه ای موجود آسیب نمی رساند.
با این حال، با گذشت زمان، یک مشکل جدی ایجاد شد. جمعیت سلول های بنیادی عضلانی عملکردی شروع به کاهش می کند و حیوانات را به طور فزاینده ای قادر به ترمیم عضلات آسیب دیده نمی کند.
در ابتدا، محققان انتظار داشتند که سلول ها بمیرند، زیرا از دست دادن TRF2 می تواند این نتیجه را در بافت های دیگر ایجاد کند. در عوض، آنها چیز شگفتانگیزتری پیدا کردند: سلولها زنده ماندند، اما هویت مولکولی را که به آنها اجازه میداد به عنوان سلولهای بنیادی ماهیچهای عمل کنند، از دست دادند.
در واقع سلول ها دیگر برنامه بیولوژیکی لازم برای انجام وظایف ترمیمی تخصصی خود را حفظ نمی کنند.
عواقب آن با آسیب دیدگی عضلات مشخص شد. بافت آسیب دیده به جای بازسازی ماهیچه سالم، چربی و اسکار را انباشته می کند، نوعی جایگزینی بافتی که نمی تواند عملکرد طبیعی ماهیچه ها را بازگرداند.
مورچیوتی گفت: «این به طور کامل طرز فکر ما را درباره نقش TRF2 در این سلولها تغییر میدهد. “از دست دادن هویت پیامدهای جدی برای اینکه آیا بهبودی پس از آسیب حتی امکان پذیر است.”
یک پیشرفت بالقوه در تحقیقات دیستروفی عضلانی
این تیم همچنین بررسی کردند که آیا TRF2 در دیستروفی عضلانی دوشن، یک بیماری ارثی جدی که باعث ضعف و تحلیل عضلانی پیشرونده میشود، نقش دارد یا خیر. این بیماری با توانایی بدن برای حفظ ماهیچه های سالم تداخل می کند و بهبود موثر را به ویژه مهم می کند.
محققان با استفاده از مدل موش دیستروفی عضلانی دوشن، TRF2 را از سلولهای بنیادی عضلانی حذف کردند و تشدید شدید بیماری را مشاهده کردند.
انحطاط عضلانی بسیار سریعتر پیشرفت می کند و موش های مبتلا زمان بقای کوتاه تری دارند. این یافته ها نشان می دهد که TRF2 نقش مهمی در حفظ ظرفیت بازسازی ماهیچه هایی دارد که در حال حاضر با یک بیماری ژنتیکی جدی دست و پنجه نرم می کنند.
نتایج هنوز درمان جدیدی برای دیستروفی عضلانی ایجاد نکرده است. با این حال، آنها یک مکانیسم بیولوژیکی را شناسایی کردند که محققان ممکن است بتوانند آن را برای کمک به حفظ عملکرد سلول های بنیادی عضلانی و بهبود ترمیم بافت هدف قرار دهند.
چگونه TRF2 از هویت سلول های بنیادی عضلانی محافظت می کند
آزمایشهای اضافی نشان داد که TRF2 چگونه این عملکرد غیرمنتظره را انجام میدهد.
اگرچه این پروتئین بیشتر به دلیل کار در انتهای کروموزوم ها شناخته شده است، اما محققان دریافتند که به مناطق تنظیم کننده در سراسر ژنوم نیز متصل می شود. این مناطق به کنترل فعال یا غیرفعال بودن ژنها کمک میکنند و تعیین میکنند که سلولها چگونه رفتار میکنند و چه عملکردهای تخصصی را انجام میدهند.
برای سلول های بنیادی عضلانی، این تنظیم از اهمیت ویژه ای برخوردار است. توانایی آنها در بازسازی ماهیچه ها به حفظ الگوی خاصی از فعالیت ژن بستگی دارد که هویت و پتانسیل بازسازی آنها را حفظ کند.
دانشمندان دریافتند که بسیاری از نواحی DNA متصل به TRF2 حاوی ساختارهای غیرعادی به نام G-quaduplexes هستند. این ساختارها زمانی شکل میگیرند که بخشهایی از DNA غنی از بلوک ساختمانی گوانین به ترتیبات متمایز شامل چهار رشته یا بخش متقابل چین میشوند.
G-quaduplexes توجه علمی قابل توجهی را به خود جلب کرده اند زیرا می توانند بر عملکرد ژن تأثیر بگذارند. آنها همچنین به عنوان اهداف احتمالی برای درمان سرطان در حال مطالعه هستند.
محققان پن دریافتند که TRF2 با این ساختارهای تخصصی DNA برای کمک به حفظ برنامه ژنتیکی که سلولهای بنیادی عضلانی را به درستی کار میکنند، تعامل دارد.
مورچیوتی گفت: “ما دریافتیم که TRF2 از طریق این ساختارهای DNA ثانویه برای حفظ هویت سلول های بنیادی عضلانی کار می کند و آنها را قادر به ترمیم عضلات آسیب دیده نگه می دارد.” “این کاملا غیر منتظره بود.”
بازسازی ماهیچه چه چیزی را در مورد سرطان نشان می دهد
فراتر از دیستروفی عضلانی، این کشف می تواند به محققان کمک کند تا یک راز دیرینه در مورد بیولوژی ماهیچه ها را بررسی کنند.
عضله اسکلتی، نوعی ماهیچه که به بدن اجازه حرکت می دهد، توانایی قابل توجهی برای بازسازی پس از آسیب دارد. با این حال، سرطانهایی که از ماهیچههای اسکلتی منشا میگیرند نسبتاً نادر هستند، اگرچه سایر بافتها با فعالیت بازسازی قابل توجهی ممکن است در برابر سرطان آسیبپذیرتر باشند.
این یک سوال مهم را ایجاد می کند: چگونه عضله می تواند چنین سیستم ترمیم قدرتمندی را بدون ابتلا به سرطان حفظ کند؟
محققان بر این باورند که نقش غیرمعمول TRF2 در سلول های بنیادی عضلانی ممکن است سرنخ هایی ارائه دهد. با بررسی چگونگی تنظیم پروتئین فعالیت ژن در ماهیچه ها در مقایسه با سایر بافت ها، دانشمندان می توانند مکانیسم هایی را که از بازسازی حمایت می کنند و در عین حال خطر رشد کنترل نشده سلول را محدود می کنند، درک کنند.
این تمایز اهمیت دارد زیرا سرطان زمانی ایجاد میشود که سلولها تغییراتی پیدا میکنند که به آنها اجازه رشد و تقسیم بدون محدودیتهای بیولوژیکی طبیعی را میدهد. یافتن راه هایی برای افزایش ریکاوری عضلانی بدون افزایش رشد غیر طبیعی، یک هدف مهم برای درمان های آینده خواهد بود.
مورکیوتی و همکارانش اکنون در حال بررسی هستند که آیا روشی که سلولهای بنیادی عضلانی از TRF2 استفاده میکنند میتواند به استراتژیهای جدیدی برای درمان دیستروفی عضلانی منجر شود یا خیر. آنها همچنین امیدوارند که تعیین کنند این مکانیسم چه چیزی را در مورد بیولوژی سرطان در بافت هایی که بیشتر مستعد ابتلا به این بیماری هستند نشان می دهد.
اگرچه تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا این یافتهها میتوانند به درمانهایی برای انسان تبدیل شوند یا خیر، مورد نیاز است، این کشف بخش مهمی از سیستم ترمیم عضلات بدن را نشان میدهد. همچنین نشان داد که پروتئینی که مدت طولانی با محافظت از DNA مرتبط است، نقش بسیار گستردهتری در حفظ توانایی عضله برای التیام خود دارد.
تحقیقات با کمک هزینه های مؤسسه ملی بهداشت/موسسه ملی آرتریت و بیماری های اسکلتی- عضلانی و پوست (R01 DK123356، R01s CA174904، GM101149، و FDN-143330) حمایت شد.



