مقالات

باستان شناسان در حال بازیابی فناوری های “نامرئی” عصر حجر، از طناب تا نخ و ریسمان هستند.


باستان شناسان در حال بازیابی فناوری های “نامرئی” عصر حجر، از طناب تا نخ و ریسمان هستند.

در آزمایشگاه، باستان شناسان نشان دادند که چگونه می توانند به سرعت یک طناب ضخیم را با نخ کردن الیاف دم از طریق یک ماکت ابزار عصر حجر تولید کنند.
N.J. Conard & V. Rots / پیشرفت علمی 2024

هنگامی که در سال 2015 یک مصنوع عاج با ظاهری انتزاعی از غار هوله فلس در جنوب آلمان بیرون آمد، باستان شناسان در مورد اینکه چه چیزی باید از آن بسازند، فکر نمی کردند. پیش از این، همان غار احتمالاً قدیمی‌ترین فلوت‌های موسیقی جهان و همچنین یکی از اولین آثار هنر فیگوراتیو بشر، یعنی هوله فلس ونوس، را در خود جای داده بود. در نگاه اول، کشف جدید عجیب – یک چوب تقریباً هشت اینچی سوراخ شده با چهار سوراخ کوچک – نسبتاً غیر قابل توصیف به نظر می رسید. اما از آن زمان تاکنون بسیار بیشتر از آنچه که ظاهر غیرقابل توصیف آن نشان می دهد، در مورد زندگی شکارچیان ماقبل تاریخ اروپا فاش کرده است.

این چوب که بیش از 35000 سال پیش از یک عاج ماموت ساخته شده است – نوعی مصنوع به نام لوچستاب– در ابتدا به عنوان یک شی نمادین مرتبط با اعتبار یا قدرت تفسیر شد. اما نیکلاس کونارد، که تیمش این شی را کشف کردند، چندان مطمئن نبود.

با توجه به اینکه هر یک از سوراخ‌های چماق با شیارهای مارپیچی حکاکی شده‌ای پوشیده شده بود، شروع به شک کرد که ممکن است لخستاب ابزاری باشد که با پیچاندن ماده دیگری از طریق سوراخ‌ها استفاده می‌شود. در این سوراخ ها، آنها متوجه شدند که شیارها به هدایت نخ ها کمک می کنند. در عرض ده دقیقه، گروه الیاف را در یک طناب محکم به ضخامت 16 فوت بافته بودند.

گیف دست هایی که با هم کار می کنند تا یک طناب فیبر از دیگ درست کنند

با ده دقیقه کار، گروهی از باستان شناسان با استفاده از الیاف دم و نمونه ای از مصنوعات سوراخ شده، 16 فوت طناب ایجاد کردند.

N.J. Conard & V. Rots / پیشرفت علمی 2024

با این حال، در حالی که این آزمایش ها ممکن است به حل یک معمای باستان شناسی کمک کرده باشند، آنها همچنین مشکل بسیار بزرگتری را برجسته کردند. ساکنان هوله فلس باید مقادیر قابل توجهی طناب تولید کرده باشند، اما هیچ کدام از آن ها باقی نمانده است. تنها چیزی که باقی می ماند، بادوام ترین جزء این سیستم تولید باستانی، لچستاب عاج است.

ابزار چوبی باریک با سه سوراخ و یک سوراخ ناقص به دلیل خرابی آب و هوا در سه نما دیده می شود.

هول فالز لوچستاب بیش از 35000 سال پیش ایجاد شد. محققان این باشگاه را با نصب بیش از دوازده قطعه مدفون بازسازی کردند. کلید عملکرد آن شیارهای مارپیچی حک شده در اطراف سوراخ ها بود که بعداً تیم نشان داد می توان از آنها برای تراز کردن، پیچاندن و ترکیب الیاف گیاهی به طناب استفاده کرد. قدمت این شی به دوره ای می رسد که انسان های ماقبل تاریخ شروع به خلق ابزار و آثار هنری پیچیده تری کردند.

دانشگاه توبینگن

اما فاینستون دیرینه‌شناسی از موزه تاریخ طبیعی کلیولند می‌گوید: «مطمئناً در آنچه که در پرونده‌های باستان‌شناسی به آن نگاه می‌کنیم، تعصبات زیادی وجود دارد، زیرا ما بر چیزهایی که باقی مانده‌اند تمرکز می‌کنیم. در نتیجه، باستان شناسان برای بازسازی ماقبل تاریخ به شدت به ابزارهای سنگی و مصنوعات استخوانی تکیه می کنند، در حالی که اشیاء ساخته شده از محصولات گیاهی و حیوانی با دوام کمتر تا حد زیادی نادیده گرفته می شوند. با این حال، این فناوری های نرم نقش بزرگی در شکل دادن به استراتژی های بقا و زندگی روزمره اجداد ما ایفا کردند.

ما بیش از 90 درصد از آنچه در طول اتفاق می افتد را از دست می دهیم [prehistoric] بروس هاردی، دیرینه‌انتروپولوژیست در کالج کنیون در اوهایو، می‌گوید: روز، و بسیاری از آن از فناوری استفاده می‌کنند که ما به آن فکر نمی‌کنیم. بنابراین مشکلی که باستان شناسان با آن روبرو هستند این است که چگونه فناوری را مطالعه کنند که به یک معنا نامرئی است – فناوری که واقعاً نمی توانند آن را پیدا کنند.

ظهور تکنولوژی نرم

قدیمی ترین نمونه باقی مانده از الیاف ساخته شده توسط انسان، یک قطعه ریسمان به طول شش میلی متر است که توسط نئاندرتال ها در حدود 50000 سال پیش ساخته شده است. این یک نمونه بسیار نادر از یک الیاف باستانی حفظ شده است و اینکه چگونه توانسته در برابر آسیب های زمان مقاومت کند، مشخص نیست. این طناب سه لایه که توسط هاردی و همکارانش در پناهگاه صخره‌ای Abri du Maras در فرانسه کشف شد، نشان می‌دهد که این فیبر ریشه‌های عمیقی در اصل و نسب انسان دارد.

هاردی می‌گوید: «این احتمالاً یک فناوری بسیار قدیمی است که به پیش‌تر از آن برمی‌گردد و به نیاکان مشترک انسان‌های مدرن و نئاندرتال‌ها برمی‌گردد. به عبارت دیگر، بیش از نیم میلیون سال پیش.

تا کنون، قدیمی ترین شواهد استفاده از الیاف به حدود 250000 سال پیش برمی گردد که از علامت گذاری روی ابزار سنگی فرانسه و هلند استنباط شده است. علائم نشان می دهد که ابزار ممکن است با نوعی ریسمان یا طناب به یک دسته کشیده شده یا متصل شده باشند. اگرچه این اتصالات مدت‌هاست که تجزیه شده‌اند، اما آثاری که از خود به جای گذاشته‌اند نشان می‌دهد که فناوری الیاف به بقای گونه‌ای از انسان‌های ماقبل تاریخ که مدت‌ها قبل از آن در اروپا ساکن بوده‌اند، کمک کرده است. انسان خردمند 45000 سال پیش پا به این قاره گذاشت.

Wehrle Roths، باستان شناس دانشگاه لیژ در بلژیک که رهبری کار آزمایشی بر روی دریاچه Hohle Fels را بر عهده داشت، می گوید اختراع هفتینگ ممکن است یک “لحظه انقلابی” در تاریخ تکنولوژی ما باشد. او می‌گوید: «این اساساً استفاده از ابزارهای سنگی را تغییر می‌دهد و به طیف وسیعی از امکانات جدید در نحوه مفهوم‌سازی یک ابزار اجازه می‌دهد.

یک تصویر مصور سنگ‌هایی را نشان می‌دهد که با ریسمان به چوب متصل شده‌اند تا یک نوک پیکان خاردار، یک تبر آشلی، یک خنجر سنگی و یک نیزه ایجاد شود.

استفاده از ریسمان یا طناب برای چسباندن ابزارهای سنگی به دسته یا شفت – که به عنوان دسته شناخته می‌شود – سنگ‌های تیز شده را به ابزارهای جدیدی با عملکردهای گسترده از جمله تبر، تیر و نیزه تبدیل کرد. خنجر سنگی شبیه خنجری است که یوتزی مرد یخی حمل می کند.

مجله دانستنی

به عنوان مثال، یک نقطه سنگی تیز شده، هنگامی که به یک دسته چوبی متصل می شود، ناگهان بخشی از یک سلاح شکاری می شود. هنداکس سنگی را می توان با نیروی قابل توجهی بیشتر و از زوایای وسیع تری به محض اتصال به دسته تاب داد. آن‌چه طناب‌هایی مانند طناب، ریسمان و ریسمان را بسیار متحول می‌کرد، این بود که فناوری‌های دیگر را به هم پیوند داد تا آنچه را که انسان‌های ماقبل تاریخ می‌توانستند بسازند، حمل کنند و شکار کنند، به‌طور بنیادی گسترش دهند.

به عنوان مثال، حمل سنگ برای ساخت ابزار، یک عملیات لجستیکی مهم بود که ممکن است از ابتدا به مواد نرم بستگی داشته باشد. بر اساس تحقیقات فاین استون، انسان‌های ابزارساز در اوایل سه میلیون سال پیش سنگ‌های باکیفیت را در مسافت‌های طولانی جابه‌جا می‌کردند – بارهای سنگینی که حمل و نقل آن‌ها به تنهایی با دست خالی بسیار دشوار بود.

او می‌گوید: «داشتن نوعی مکانیسم برای حمل سنگ‌فرش‌ها برای آنها واقعاً مفید بود. چنین کشتی هایی هرگز پیدا نشده است. اما اگر از آنها استفاده می شد، احتمالاً از مواد فاسد شدنی مانند چرم و الیاف ساخته شده بودند.

طناب احتمالاً با امکان شکار غیرفعال با دام و تور به اجداد ما کمک کرده است. برخلاف سلاح‌های دستی، این ابزارها می‌توانند طعمه را در غیاب کاربر شکار کنند و به شکارچی-گردآورندگان اجازه می‌دهند تا روی کارهای دیگر تمرکز کنند. حتی به نظر می‌رسد که نقاشی‌های سنگی در اسپانیا با قدمت حدود 7500 سال، افرادی را در حال بالا رفتن از نردبان‌های طناب پیچیده برای دسترسی به کندوها به تصویر می‌کشند که نشان می‌دهد چگونه فناوری الیاف فرصت‌های جدیدی را برای جستجوی غذا باز می‌کند.

هاردی می‌گوید: «وقتی این فناوری را درک کردید، فقط به استفاده از آن ادامه می‌دهید. “شما به آن معتاد خواهید شد.”

ارتباط با زندگی روزمره

هاردی می‌گوید: همانطور که طناب‌ها برای بقا ضروری شدند، نیاز به تولید مداوم آنها اساساً زندگی روزمره شکارچیان باستانی را شکل داد.

او می گوید: «خیلی سریع متوجه می شوید که برای انجام کاری به کابل های زیادی نیاز دارید. یک سال در کلاسی که او تدریس می‌کرد، هاردی و شاگردانش یک قایق از نهال‌های چنار ساختند که با طناب‌هایی که او می‌گفت بیش از 100 یارد به هم بسته بودند. ساخت این طناب ساعت ها و ساعت ها و ساعت ها طول کشید.

مطالعات قوم نگاری جوامع سنتی مدرن گواه کار انجام شده است. برای مثال، وولای پاپوآ گینه نو، زه یا الیاف را در 95 درصد اقلامی که می‌سازند، از سلاح‌های شکار گرفته تا آلات موسیقی، ترکیب می‌کنند. انسان شناسان دریافته اند که چرخاندن وولا بین 65 تا 80 ساعت طول می کشد تا ریسمان کافی برای تولید یک کیسه تولید کند – و این علاوه بر 14 ساعت جستجوی علوفه برای جمع آوری مواد خام است. با توجه به این که Wola در روستاهای دائمی زندگی می کند، سرمایه گذاری ممکن است در این زمان مشکل چندانی نداشته باشد، اما برای شکارچیان عشایری، نیاز به تولید چنین مقادیر زیادی طناب بر توانایی حرکت آنها تأثیر زیادی می گذارد.

سه عکس از مصنوعات چوبی همراه با طناب

اکثر اقلام تولید شده توسط مردم Wola در پاپوآ گینه نو شامل برخی از اجزای فیبر هستند. لوله های تابه ای که با الیاف گیاهی (بالا)، یک کیسه ریسمانی (پایین سمت چپ) و یک تبر عصایی (پایین سمت راست) بسته شده اند، نشان داده شده است.

© The Trustees of the British Museum / CC BY-NC-SA 4.0

برای مثال نئاندرتال‌های Abri du Maras طناب خود را از پوست داخلی کاج یا سایر درختان مخروطی می‌ساختند که فقط در بهار و اوایل تابستان، زمانی که شیره‌ها شروع به بلند شدن می‌کنند و پوسته داخلی آن ضخیم می‌شود، قابل برداشت است. پس از جمع آوری، پوست ها باید حدود دو هفته در آب خیس شوند قبل از اینکه بتوان آن را به الیاف قابل استفاده تجزیه کرد.

بنابراین، ماهیت طولانی این فرآیند، برنامه کاری فصلی را برای شکارچیان متحرک تعیین می‌کرد که تا زمانی که مقدار کافی طناب تولید نشود، نمی‌توانستند حرکت کنند. هاردی می گوید: «این روی زندگی روزمره شما تأثیر می گذارد. شما همیشه طناب می‌سازید، حداقل زمان‌های خاصی از سال، و آنها را ذخیره می‌کنید.»

بنابراین، در حالی که تکه‌های سنگ برای استفاده به‌عنوان ابزار برش، خراش‌ها و سلاح‌ها را می‌توان در صورت نیاز از قطعات بزرگ‌تر سنگ چخماق برید، فعالیت‌هایی مانند طناب‌سازی، دباغی چرم، و نجاری به برنامه‌ریزی فصلی، کار طولانی مدت و تصمیم‌گیری گروهی نیاز داشت.

هر چه محققان بیشتر در مورد این مواد نرم کشف کنند، بیشتر متوجه می شوند که چگونه این فناوری ها سرعت زندگی روزمره را در عصر حجر، گستره بزرگ تاریخ بشر از حدود 3.3 میلیون تا 4000 سال پیش تنظیم می کنند. هاردی می‌گوید: «ما چیزهای جدیدی از ابزارهای سنگی و استخوان‌های حیوانات یاد می‌گیریم، اما نمی‌توانیم جنبه دیگری از زندگی روزمره را ببینیم، مگر اینکه بتوانیم مواد فاسد شدنی را ببینیم.

این ماده به الیاف محدود نمی شود. در ساحل دریاچه ای باستانی که توسط معدنی در نزدیکی شونینگن آلمان کشف شده است، باستان شناسان مجموعه ای قابل توجه از نیزه های چوبی 300000 ساله را به همراه استخوان های برخی از اسب ها و سایر حیواناتی که برای کشتار استفاده می شدند، پیدا کردند. نیزه ها زنده ماندند زیرا شرایط بی هوازی محل غرقابی مانع از تجزیه میکروارگانیسم ها می شد. این سلاح‌های شگفت‌انگیز که از گونه‌های انسانی منقرض شده ساخته شده‌اند، به طرز ماهرانه‌ای به شکل‌های آیرودینامیکی ماشین‌کاری می‌شوند، در نتیجه کشندگی آن‌ها را افزایش می‌دهند و سطحی از پیچیدگی فناوری را نشان می‌دهند که تنها ابزارهای سنگی قادر به گرفتن آن نیستند.

کونارد که در حال حاضر کاوش‌های سایت را رهبری می‌کند، می‌گوید: در شونینگن، “شما می‌بینید که چگونه سنگ با منابع حیوانی و منابع گیاه‌شناسی مرتبط می‌شود، بنابراین می‌توانید ببینید که ارتباط بین منابع سنگ، گیاه و حیوان ضروری است.”

کونارد می‌گوید مکان‌هایی مانند هوله فلس، ابری دو ماراس و شونینگن نگاهی اجمالی به دنیای تکنولوژیکی بسیار غنی‌تر می‌دهند و آنچه را که در سوابق باستان‌شناسی گم شده به ما یادآوری می‌کنند. “این عصر حجر نامیده می شود فقط به این دلیل که تمام آنچه ما می یابیم سنگ است، نه به این دلیل که فقط سنگ وجود داشته است.”

قابل تشخیص است

مجله دانستنی یک سرمایه گذاری مستقل روزنامه نگاری از Annual Reviews است.

جدیدترین ها را دریافت کنید علم داستان ها در صندوق ورودی شما


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا