آیا خون شما می تواند یک راز مرگبار را در خود داشته باشد؟ تشخیص اتوآنتی بادی ها و خطرات ویروسی

مطالعه‌ای در دانشگاه زوریخ، نمونه‌های خون طولانی‌مدت را برای درک چگونگی ایجاد اتوآنتی‌بادی‌ها علیه اینترفرون‌های نوع 1 و تأثیر مادام‌العمر آن‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. او این اتوآنتی بادی ها را در حدود 2 درصد از افراد، عمدتاً 60 تا 65 ساله پیدا کرد و آنها را با افزایش خطر بیماری های ویروسی شدید مرتبط دانست. اعتبار: SciTechDaily.com

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که حدود دو درصد از جمعیت، اتوآنتی‌بادی‌هایی علیه اینترفرون‌های نوع 1 ایجاد می‌کنند، عمدتاً در مراحل بعدی زندگی. این باعث می شود افراد مستعد ابتلا به بیماری های ویروسی مانند کووید 19.

محققان از مجموعه بزرگی از نمونه های خون از مطالعه کوهورت اچ آی وی سوئیس برای بررسی حضور و تاثیر اتوآنتی بادی های اینترفرون نوع 1 در سیستم ایمنی استفاده کردند. آنها دریافتند که تقریباً 2 درصد از افراد این اتوآنتی بادی‌ها را معمولاً در سنین 60 تا 65 سالگی ایجاد می‌کنند و این آنتی‌بادی‌ها مادام‌العمر در جریان خون باقی می‌مانند و به طور بالقوه منجر به عفونت‌های ویروسی شدید مانند COVID-19 به دلیل پاسخ‌های ایمنی ضعیف می‌شوند.

نقش اینترفرون در ایمنی

عفونت های ویروسی سلول های سیستم ایمنی را تحریک می کنند تا اینترفرون های نوع 1 را آزاد کنند یک ویروس در حال گسترش است. این به سلول‌ها اجازه می‌دهد تا آماده شوند تا زمانی که ویروس به آنها رسید، برای مبارزه با ویروس آماده شوند.

عفونت‌های ویروسی شدید می‌تواند در افرادی با سیستم اینترفرون نوع 1 در معرض خطر رخ دهد، زیرا بدن نمی‌تواند دفاع کاملی را ایجاد کند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که حدود 5 تا 15 درصد از افرادی که با کووید-19 شدید یا آنفولانزا در بیمارستان بستری شده‌اند، به اینترفرون نوع 1 پاسخ ضعیفی دارند، زیرا خون آنها حاوی اتوآنتی‌بادی‌هایی است که ساختارهای خود فرد را هدف قرار می‌دهند. 1 اینترفرون و جلوگیری از عملکرد پیام رسان.

نمونه های منحصر به فرد برای تجزیه و تحلیل خون

بنجامین هیل، سرپرست این مطالعه، استاد مؤسسه ویروس شناسی پزشکی دانشگاه، گفت: با مطالعه خود، ما می خواستیم بفهمیم که چه چیزی باعث می شود سیستم ایمنی برخی از افراد علیه خودشان تبدیل شود و همچنین عواقب داشتن آنتی بادی های خودکار علیه اینترفرون های نوع 1 را درک کنیم. زوریخ (UZH).

تیم تحقیقاتی او از مجموعه بسیار بزرگی از نمونه‌های خون منجمد از مطالعه کوهورت اچ‌آی‌وی سوئیس استفاده کرد که در ابتدا برای مطالعه عفونت HIV اهدا شد. آنها نمونه های حدود 2000 بزرگسال را که برای چندین دهه دو بار در سال نمونه خون اهدا کرده بودند، تجزیه و تحلیل کردند. هیل می‌گوید: «این مطالعه تنها به دلیل این بانک زیستی منحصربه‌فرد از نمونه‌های خونی طولی ذخیره‌شده و داده‌های بالینی به‌خوبی امکان‌پذیر بود». این واقعیت که اهداکنندگان افراد مبتلا به HIV بودند هیچ تاثیری بر نتایج نداشت، زیرا ویروس با درمان در این گروه سرکوب شد.

شیوع و زمان بندی اتوآنتی بادی ها

ابتدا، تیم UZH نمونه‌های خونی را برای وجود اتوآنتی‌بادی‌ها علیه اینترفرون‌های نوع 1 مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند تا بفهمند چه کسی اتوآنتی‌بادی‌ها را تولید کرده است، چه زمانی این اتفاق افتاد و چه مدت این اتوآنتی‌بادی‌ها در خون باقی می‌مانند.

تجزیه و تحلیل نشان داد که حدود دو درصد از افراد در طول زندگی خود آنتی بادی علیه اینترفرون های نوع 1 تولید می کنند و این معمولاً بین 60 تا 65 سالگی رخ می دهد. این امر مطالعات قبلی را تأیید می کند که گزارش داده بودند شیوع اتوآنتی بادی ها علیه اینترفرون های نوع 1 ممکن است با افزایش سن افزایش یابد.

سپس، با مطالعه داده‌های بالینی، محققان بخش بیماری‌های عفونی و اپیدمیولوژی بیمارستان دانشگاه زوریخ (USZ) همچنین توانستند بفهمند که چه عواملی در ایجاد اتوآنتی‌بادی‌ها علیه اینترفرون‌های نوع 1 نقش داشته‌اند به نظر می رسد که تمایل به تولید آنتی بادی علیه سایر پروتئین های ساخته شده توسط بدن خود دارند. این به اصطلاح از دست دادن تحمل خود می تواند در برخی از افراد با افزایش سن رخ دهد. او پیشنهاد می‌کند: «این افراد ممکن است آنتی‌بادی‌هایی علیه اینترفرون‌های نوع 1 خود تولید کنند، زیرا هم تمایل به تولید اتوآنتی‌بادی دارند و هم در معرض سطوح بالایی از اینترفرون‌های نوع 1 قرار می‌گیرند، مثلاً به این دلیل که سیستم ایمنی آنها در آن زمان علیه سایر عفونت‌ها اینترفرون تولید می‌کند». .

عواقب و وجود اتوآنتی بادی ها در طول زندگی

نکته مهم این است که این مطالعه نشان داد که پس از توسعه، این اتوآنتی بادی ها تا پایان عمر در خون افراد قابل تشخیص باقی می مانند. افرادی که دارای اتوآنتی بادی علیه اینترفرون های نوع 1 هستند، حتی زمانی که آنها را در اوایل سال 2008 توسعه دادند، در سال 2020 به احتمال زیاد از کووید-19 شدید رنج می برند. هیل می گوید: ایمنی در برابر ویروس ها کاهش می یابد.

شناسایی ریسک و اقدامات پیشگیرانه

درک این عوامل خطر ممکن است منجر به آزمایش‌های تشخیصی آینده شود که ممکن است افراد مسن‌تری را که مستعد ابتلا به این کمبود هستند شناسایی کند و بنابراین به اقداماتی برای جلوگیری از ایجاد اتوآنتی‌بادی کمک کند. شناسایی افراد دارای اتوآنتی بادی به اینترفرون های نوع 1 نیز ممکن است به اولویت بندی این افراد برای واکسن یا ضد ویروس ها برای جلوگیری از عفونت های ویروسی شدید کمک کند.

مرجع: “از دست دادن تحمل قبل از تحریک و تداوم مادام العمر اتوآنتی بادی های اینترفرون نوع I بیماری زا” 17 ژوئیه 2024، مجله پزشکی تجربی.
DOI: 10.1084/jem.20240365