مقالات

نگاه نادر شکارچی سیاره ناسا به دو سیاهچاله در یک کهکشان دور


تصویری از یک جفت سیاهچاله

سیاهچاله ها به دور یکدیگر می چرخند. هر دو سیاهچاله دارای فواره هایی هستند: سیاهچاله بزرگتر با رنگ قرمز و سیاهچاله کوچکتر با جت مایل به زرد. به طور معمول فقط جت مایل به قرمز قابل مشاهده است، اما در طول دوره 12 ساعته در 12 نوامبر 2021، جت کوچکتر غالب شد و یک سیگنال مستقیم از سیاهچاله کوچکتر ارائه کرد و برای اولین بار مشاهده شد. اعتبار: NASA/JPL-Caltech/R. Hurt (IPAC) و M. Mugrauer (AIU Jena)

ناساج TPP ماهواره به تایید نظریه دو سیاهچاله در کهکشان OJ 287 در سال 2021 کمک کرد و دانش ما را در مورد سیاهچاله ها و رفتار آنها بهبود بخشید.

چندین گروه تحقیقاتی بین المللی قبلاً این نظریه را تأیید کرده اند که دو سیاهچاله در مرکز کهکشان دور OJ 287 وجود دارد که اولین بار توسط ستاره شناسان دانشگاه تورکو فنلاند ارائه شد. یک مطالعه جدید نشان می دهد که مشاهدات ماهواره ای انجام شده در سال 2021 موارد کوچکتر را نشان می دهد سیاه چاله از زوج برای اولین بار

کشف یک سیاهچاله در OV 287

در سال 2021، ناسا سیاره فراخورشیدیماهواره شکار به سمت کهکشان OJ 287 برای کمک به ستاره شناسان در تایید نظریه دو مورد هدف قرار گرفت. سیاه چاله ها در مرکز کهکشانکه اولین بار توسط محققان دانشگاه تورکو فنلاند پیشنهاد شد.

را ماهواره بررسی سیاره فراخورشیدی (TESS) برای شناسایی هزاران سیاره فراخورشیدی که به دور درخشان ترین ستاره های کوتوله در آسمان می چرخند طراحی شده است. TESS سیاراتی از جهان های کوچک و صخره ای تا سیارات غول پیکر را کشف کرد که تنوع سیارات کهکشان ما را نشان می دهد. تاکنون 410 سیاره فراخورشیدی تایید شده یا “جهان های جدید” که به دور ستارگانی غیر از خورشید می چرخند، کشف کرده است.

ماهواره فضایی TESS

تس ناسا سیاره های فراخورشیدی، جهان های خارج از منظومه شمسی را کشف می کند. تس در طول مشاهدات گسترده‌اش از آسمان، انواع اجرام را که در روشنایی تغییر می‌کنند، از سیارک‌های نزدیک گرفته تا ستاره‌های تپنده و کهکشان‌های دوردست که دارای ابرنواختر هستند، پیدا کرده و مشاهده می‌کند. اعتبار: مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا

شواهدی برای سیاهچاله های دوتایی در OV 287

در سال 2021، TESS چندین هفته را صرف مطالعه نوع دیگری از منظومه کرد، یک کهکشان دور به نام OJ 287. محققان شواهد غیرمستقیمی پیدا کرده‌اند که نشان می‌دهد یک سیاه‌چاله بسیار عظیم در OJ 287 به دور یک سیاه‌چاله غول‌پیکر 100 برابر اندازه آن می‌چرخد.

برای تأیید وجود سیاهچاله کوچکتر، TESS روشنایی سیاهچاله اولیه و جت مرتبط با آن را مشاهده کرد. مشاهده مستقیم سیاهچاله کوچکتر که به دور سیاهچاله بزرگتر می گردد بسیار دشوار است، اما حضور آن توسط یک انفجار ناگهانی روشنایی برای محققان آشکار شد. چنین رویدادی قبلاً هرگز در OJ287 مشاهده نشده بود، اما محقق پائولی پیهایجوکی از دانشگاه تورکو در فنلاند این رویداد را در پایان نامه دکترای خود در سال 2014 پیش بینی کرد. طبق پایان نامه او، انتظار می رفت فوران بعدی در اواخر سال 2021 رخ دهد و در آن زمان چندین ماهواره و تلسکوپ بر روی این جسم متمرکز شده بودند.

داده های ماهواره ای که یک موشک OJ 287 را نشان می دهد

انفجار مشاهده شده به صورت یک شعله تیز در منحنی نور از مشاهدات ماهواره ای ظاهر می شود و نشان می دهد که چگونه یک جسم دائماً تاریک به طور ناگهانی و ناگهانی روشن می شود. در گوشه بالایی، احتراق مشاهده شده با جزئیات بیشتری نشان داده شده است. مقدار نور ساطع شده در فوران برابر با روشنایی حدود 100 کهکشان است. اعتبار: کیشور و همکاران. 2024

ماهواره TESS فوران مورد انتظار را در 12 نوامبر 2021 در ساعت 2 بامداد به وقت گرینویچ شناسایی کرد و مشاهدات اخیراً در مطالعه ای توسط شوبهام کیشور، آلوک گوپتا (مؤسسه تحقیقاتی علوم رصدی آریابهاتا، هند) و پل ویتا (کالج نیو) منتشر شد. جرسی، ایالات متحده آمریکا). این رویداد تنها 12 ساعت به طول انجامید. این مدت زمان کوتاه نشان می دهد که یافتن انفجاری با روشنایی بسیار دشوار است مگر اینکه زمان آن از قبل مشخص باشد. در این مورد، نظریه محققان تورکو درست بود و TESS در زمان مناسب OV 287 را هدف قرار داد. این کشف توسط تلسکوپ سوئیفت ناسا که همان هدف را نیز هدف قرار داده بود، تایید شد.

علاوه بر این، یک همکاری بین‌المللی بزرگ به رهبری استازک زولا از دانشگاه یاگیلونی در کراکوف، لهستان، با استفاده از تلسکوپ‌ها در نقاط مختلف زمین، یک رویداد مشابه را شناسایی کرد، بنابراین حداقل در یکی از مکان‌های تلسکوپ در طول روز همیشه شب بود. . علاوه بر این، گروهی از دانشگاه بوستون، ایالات متحده آمریکا، به رهبری سوتلانا جورستاد و دیگر ناظران، با مطالعه قطبش نور قبل و بعد از فوران، این کشف را تایید کردند.

مفاهیم و تحقیقات آتی

پروفسور مائوری والتونن و تیم تحقیقاتی او از دانشگاه تورکو در یک مطالعه جدید که ترکیبی از تمام مشاهدات قبلی بود، نشان دادند که انفجار 12 ساعته نور از سیاهچاله کوچکتر در حال چرخش و محیط اطراف آن ناشی شده است.

انفجار سریع درخشندگی زمانی اتفاق می‌افتد که سیاهچاله کوچک‌تر، بخش بزرگی از دیسک برافزایشی را که سیاهچاله بزرگ‌تر را احاطه کرده، «بلع» کند و آن را به یک جت گاز به سمت بیرون تبدیل کند. سپس جت سیاهچاله کوچکتر برای حدود دوازده ساعت درخشانتر از سیاهچاله بزرگتر است. این باعث می شود که رنگ OJ287 به جای قرمز معمولی کمتر قرمز یا زرد شود. پس از شیوع، رنگ قرمز باز می گردد. رنگ زرد نشان می دهد که در دوره 12 ساعته ما نور سیاهچاله کوچکتر را می بینیم. همین نتایج را می توان از سایر ویژگی های نور ساطع شده توسط OJ287 در همان دوره زمانی استنباط کرد.

بنابراین، اکنون می‌توانیم بگوییم که برای اولین بار یک سیاه‌چاله در حال چرخش را دیده‌ایم، به همان روشی که می‌توانیم بگوییم که TESS سیاراتی را دیده است که به دور ستاره‌های دیگر می‌چرخند. و درست مانند سیارات، گرفتن تصویر مستقیم از سیاهچاله کوچکتر بسیار دشوار است. پروفسور والتونن می‌گوید: در واقع، به دلیل فاصله بسیار زیاد OJ 287، که نزدیک به چهار میلیارد سال نوری است، احتمالاً زمان زیادی طول خواهد کشید تا روش‌های رصدی ما به اندازه کافی توسعه یابد تا حتی تصویری از سیاه‌چاله بزرگ‌تر ثبت کند.

با این حال، سیاهچاله کوچکتر ممکن است به زودی وجود خود را به روش های دیگری آشکار کند، زیرا انتظار می رود نانو هرتز ساطع کند. امواج گرانشی. امواج گرانشی OJ 287 باید در سال های آینده از طریق بلوغ شناسایی شوند تپاختر آرایه های زمانی،” A. Gopakumar از موسسه تحقیقات بنیادی تاتا در هند می گوید.

مرجع: “شواهدی برای فعالیت جت از سیاهچاله ثانویه در سیستم باینری OJ 287” توسط Mauri J. Valtonen، Staszek Zola، Alok C. Gupta، Shubham Kishore، Achamveedu Gopakumar، Svetlana G. Jorstad، Paul J. Wiita، Minfeng. گو، کاری نیلسون، آلن پی مارچر، جونگلی ژانگ، رنه هودک، کاتسورا ماتسوموتو، مارک دروزدز، والدمار اوگلوزا، آندری وی. بردیوگین، دانیل ای. ریچارت، مارکوس موگراور، لانکسوار دی، تاپیو پورسیمو، هری جی. Lehto، Stefano Ciprini، T. Nakaoka، M. Uemura، Ryo Imazawa، Michal Zejmo، Vladimir V. Kouprianov، James W. Davidson، Alberto Sadun، Jan Štrobl، ZR Weaver، و Martin Jelínek، 11 ژوئن 2024، را نامه های مجله اخترفیزیک.
DOI: 10.3847/2041-8213/ad4d9b





Source link

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا