مطالعه جدید خطرات شناختی غیرمنتظره در درمان پارکینسون را نشان می دهد

محققان دانشگاه آیووا، ناحیه ای از مغز که در کنترل حرکتی نقش دارد را با مدیریت توجه مرتبط کرده اند و نشان می دهد که چگونه تحریک عمیق مغز برای بیماری پارکینسون می تواند علائم حرکتی را کاهش دهد اما عملکرد شناختی را مختل کند. این مطالعه نیاز به تحقیقات بیشتر را برای متعادل کردن مزایای درمان با عوارض جانبی احتمالی نشان می‌دهد. اعتبار: SciTechDaily.com

این کشف می تواند عوارض جانبی احتمالی در درمان بیماری پارکینسون را کاهش دهد.

یک مطالعه اخیر توسط محققان از دانشگاه آیووا منطقه خاصی از مغز را شناسایی کرده است که با توانایی افراد در تغییر افکار و تمرکز در هنگام حواس پرتی مرتبط است. این یافته مهم است زیرا بینش ارزشمندی در مورد اثرات جانبی شناختی و رفتاری تکنیکی که در حال حاضر برای درمان بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون استفاده می شود، ارائه می دهد.

هسته ساب تالاموس یک ناحیه مغزی به اندازه یک نخود است که در سیستم کنترل حرکتی به معنای حرکات ما نقش دارد. در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون، این حرکات به خطر افتاد: محققان معتقدند که هسته ساب تالاموس، که به طور معمول به عنوان یک ترمز در حرکت ناگهانی عمل می کند، تاثیر زیادی دارد. محققان معتقدند این ترمز بیش فعال، همان چیزی است که به لرزش و سایر نقص های حرکتی مرتبط با این بیماری کمک می کند.

در سال‌های اخیر، پزشکان بیماران پارکینسونی را با تحریک عمیق مغزی درمان کرده‌اند، الکترودی که در هسته زیر تالاموس کاشته می‌شود و به طور ریتمیک سیگنال‌های الکتریکی تولید می‌کند و باعث می‌شود که ناحیه مغز ترمزهای خود را شل کند و حرکت را آزاد کند. سیستم تحریک عمقی مغز مانند ضربان ساز قلب است. پس از کاشت، به طور مداوم کار می کند.

یان وسل از دانشگاه آیووا رهبری تیمی را بر عهده داشت که یک ناحیه مغزی را شناسایی کردند که در چگونگی منحرف شدن توجه یا تفکر نقش دارد. علاوه بر اهمیت بیولوژیکی، این کشف می تواند به افراد مبتلا به بیماری پارکینسون که با افکار تکانشی یا توجه نامنظم دست و پنجه نرم می کنند، کمک کند. اعتبار: دانشگاه آیووا

تحریک عمیق مغز: مزایا و چالش ها

جان وسل، دانشیار دپارتمان‌های روان‌شناسی و علوم مغز و علوم اعصاب در آیووا می‌گوید: صادقانه بگویم، این تکنیک واقعا معجزه‌آسا است. “افراد مبتلا به پارکینسون وارد می شوند، جراحان الکترود را روشن می کنند و لرزش آنها از بین می رود. ناگهان آنها می توانند دست های خود را ثابت نگه دارند و به بازی گلف بروند. این یکی از آن درمان های پرفروش است که وقتی آن را در عمل می بینید، واقعاً باعث می شود باور کنید که جامعه علوم اعصاب چه کاری انجام می دهد.

با این حال، برخی از بیماران تحت درمان با تحریک عمیق مغزی، دچار ناتوانی در تمرکز توجه و افکار تکانشی شده‌اند که گاهی منجر به رفتارهای پرخطر مانند قمار و مصرف مواد می‌شود. محققان شروع به تعجب کردند: آیا نقش هسته زیر تالاموس در حرکت به این معنی است که همان ناحیه مغز ممکن است در کنترل فکر و تکانه دخالت داشته باشد؟

Vesel تصمیم گرفت که این موضوع را کشف کند. تیم او آزمایشی را طراحی کرد که تمرکز بیش از دوازده بیمار پارکینسونی را در زمانی که درمان تحریک عمیق مغز روشن یا خاموش بود اندازه‌گیری کرد. به شرکت‌کنندگانی که برای ردیابی امواج مغزی خود کلاهی بر سر داشتند، دستور داده شد تا در حالی که امواج مغزی در قشر بینایی‌شان نظارت می‌شد، توجه خود را روی صفحه کامپیوتر ثابت کنند. تقریباً از هر پنج بار، یک نفر، به ترتیب تصادفی، شرکت‌کنندگان صدایی را شنیدند که برای منحرف کردن توجه بصری آن‌ها از صفحه نمایش به حواس‌پرتی شنوایی تازه معرفی شده طراحی شده بود.

در یک مطالعه در سال 2021، گروه وسل دریافتند که امواج مغزی در قشر بینایی شرکت‌کنندگان با شنیدن صدای جیر جیر کاهش می‌یابد، به این معنی که توجه آنها از صدا منحرف می‌شود. با تغییر زمان هایی که صدای جیر جیر وجود داشت یا صدایی نداشت، محققان توانستند ببینند که چه زمانی توجه منحرف می شود و چه زمانی تمرکز توجه بصری حفظ می شود.

تیم برای این مطالعه بر روی گروه های بیماری پارکینسون متمرکز شد. هنگامی که تحریک عمیق مغز فعال نبود و صدای جیر جیر پخش می شد، بیماران پارکینسون توجه خود را از سیستم بینایی به سیستم شنوایی معطوف کردند – درست همانطور که گروه کنترل در مطالعه قبلی انجام دادند.

اما زمانی که صدای چهچه برای شرکت کنندگان در بیماری پارکینسون با فعال شدن تحریک عمیق مغز ارائه شد، این شرکت کنندگان توجه بصری خود را تغییر ندادند.

وسل، نویسنده مسئول این مطالعه، می‌گوید: «ما دریافتیم که آنها دیگر نمی‌توانند تمرکز توجه خود را به همان شیوه مختل یا سرکوب کنند. “صدای غیرمنتظره اتفاق می افتد و آنها هنوز به طور کامل با سیستم بصری خود درگیر هستند. آنها توجه خود را از بصری معطوف نکرده اند.»

نقش هسته ساب تالاموس

این تمایز نقش هسته ساب تالاموس را در نحوه ارتباط مغز و بدن نه تنها با حرکت – همانطور که قبلاً شناخته شد – بلکه با افکار و توجه تأیید می کند.

وسل می‌گوید: «تاکنون، بسیار نامشخص بوده است که چرا افراد مبتلا به بیماری پارکینسون مشکلات فکری دارند، مانند اینکه چرا در آزمایش‌های توجه عملکرد بدتری دارند.» “مطالعه ما توضیح می دهد که چرا: در حالی که از بین بردن تاثیر مهاری هسته زیر تالاموس بر روی سیستم حرکتی در درمان بیماری پارکینسون مفید است، حذف تاثیر مهاری آن از سیستم های غیر حرکتی (مانند فکر یا توجه) ممکن است اثرات نامطلوبی داشته باشد.”

وسل قویاً معتقد است که تحریک عمقی مغز باید در بیماران مبتلا به پارکینسون استفاده شود و مزایای واضح آن را در کمک به عملکردهای کنترل حرکتی ذکر می کند.

او می گوید: ممکن است نواحی مختلفی از هسته ساب تالاموس وجود داشته باشد که سیستم حرکتی را خاموش می کند و سیستم توجه را خاموش می کند. به همین دلیل است که ما در حال انجام تحقیقات اساسی برای درک چگونگی تنظیم دقیق آن هستیم تا بدون انباشته شدن عوارض جانبی بالقوه، از مزایای کامل برای پیشرانه بهره مند شویم.

مرجع: «هسته زیرتالاموس انسان به طور گذرا فرآیندهای توجه فعال را مهار می کند» نوشته چول سو، ماریو هروو، ناتان اچ چاکلی، کاتلین ام مور، آندریا رول، چیانگ ژانگ، ارگون یو ووک، جرمی دی دبلیو گرینلی و یانگ آر. وسل 04 مارس 202 ، مغز.
DOI: 10.1093/brain/awae068

را موسسه ملی بهداشتو بنیاد ملی علوم، از طریق جایزه شغلی وسل، بودجه این تحقیق را تامین کردند.