دانشمندان پس از کشته شدن هزاران پنگوئن توسط شیرهای کوهستانی چه چیزی یاد گرفتند؟

در سال 2007 ، فقط سه سال پس از تأسیس پارک ملی مونت لئون در ساحل وحشی آرژانتین پاتاگونیا ، تلاش برای محافظت از پنگوئن ها به طور غیر منتظره ای شد. یک زنگاه زن در حال کشتن پنگوئن های ماژلانی بود. برخی از آنها غذا می خورند ، در حالی که سایر قتل های غیر ضروری برای پوسیدگی باقی مانده بودند. برای مدت طولانی ، مکعب های او به تعطیلات پیوستند. تمام آنچه گفته شد ، خانواده احتمالاً هزاران پنگوئن را در طی چند فصل لانه سازی کشته اند.

محافظه کاران شوکه شدند – چه اتفاقی می افتد؟ مطمئناً این نوع حملات در گذشته اتفاق نیفتاده است. این پارک ، حداقل تا حدودی ، برای محافظت از مستعمره بزرگ پینگوم ایجاد شده است ، که تعداد ده ها هزار نفر است. پرندگان آب حتی در یک مکان برجسته در آرم پارک متفاوت هستند.

مدیران حیات وحش برای جلوگیری از قتل وارد شدند. خاویر Coansio ، زیست شناس دریایی و یک اکولوژیست با شورای ملی تحقیقات علمی و فنی در مورد آرژانتین می گوید: “سرانجام ، آنها تصمیم گرفتند این حیوانات را برای محافظت از پنگوئن ها فدا کنند.”

اما تحقیقات جدید منتشر شده در دسامبر 2024 در مجله طبیعت Siycio و همکارانش نشان می دهند که این نوع شکارچیان ممکن است در گذشته بوجود آمده باشد – و ممکن است هرگز مستعمرات پنگوئن در سرزمین اصلی آمریکای جنوبی نبوده باشد. این ممکن است حدود یک قرن پیش تغییر کرده باشد که هجوم کشاورزان گوسفند منجر به فراخوانی بیشتر شکارچیان زمینی شده و افزایش نهنگ و تجارت مو می تواند به شدت شکارچیان دریا را کاهش دهد. اثرات طولانی مدت محیطی این مداخلات انسانی ممکن است صحنه انفجار را در جمعیت پنگوئن قاره تعیین کرده باشد.

“[Penguins] به لطف حذف Cougar و سایر شکارچیان ، منطقه بزرگتر را اشغال کنید “” می گوید Coansio. “این پارادوکس زندگی در جهان انسان شناسی است.”

در مطالعه خود ، سیاسیو و همکارانش اهمیت پنگوئن ها را در رژیم غذایی چهار سرفه که از طریق مستعمره در مونت لئون پاره شده بودند ، بررسی کردند. آنها همچنین تاریخ این نوع پنگوئن را مورد بررسی قرار دادند.

همانطور که Siyssio و همکارانش در این اسناد خاطرنشان می کنند ، بیشتر غذاهای دریایی – شامل پنگوئن های ماژلانیک – فقط در مستعمرات جزایر کوچک دریایی یا گاهی اوقات در صخره های خشن در قاره ضرب می شوند. این نوع ریشه ها عمدتاً بدون شکارچیان زمین هستند که در غیر این صورت می توانند با توجه به دست و پا چلفتی پنگوئن های پاهای خود ، یک کار سریع از لانه ها ، مرغ ها و حتی بزرگسالان انجام دهند. پنگوئن های ماگلان در جزایر ساحل قاره آمریکای جنوبی و همچنین در جزایر دور افتاده تر مانند Folklands لانه می کنند. اما در طول قرن گذشته یا بیشتر ، آنها در مستعمرات بزرگ در سرزمین اصلی آمریکای جنوبی لانه تر شده اند. مستعمرات لانه سازی آنها می تواند بسیار زیاد باشد و صدها هزار نفر ، معمولاً در سواحل نسبتاً مسطح.

بیشتر مستعمرات لانه پنگوئن ماژلانی در سرزمین اصلی آمریکای جنوبی نسبتاً جدید هستند – به ویژه موارد بزرگی مانند Punta Tombo و Pensula Valdez در آرژانتین. تا زمانی که شواهدی وجود داشته باشد مبنی بر اینکه پنگوئن ها در Punta Tombo در منطقه میوسن ، میلیون ها سال پیش بودند ، به نظر می رسید که مستعمره در آنجا حداقل سال 1876 ناپدید شده است ، وقتی مطالعات پرندگان هیچ یک از پرندگان آب را ذکر نکردند. دی بورسما ، زیست شناس در دانشگاه واشنگتن ، و همکارانش می نویسند که پنگوئن ها احتمالاً در دهه 20 Punta Tombo را استعمار می کنند. جمعیت تا اواسط دهه 1940 هنگامی که شروع به گسترش سریع به صورت نقدی کرد ، کمی باقی ماند. در همین حال ، سایر مستعمرات تقریباً در قرن گذشته یا همین حدود آغاز شد ، از جمله عظیم در Península Valdés.

بورما و تیمش چندین دهه است که در حال مطالعه مستعمره Punta Tombo هستند. در مطالعه ای که در سال 1990 در کتاب منتشر شده است زیست شناسیاو و همكارانش خاطرنشان كردند كه به نظر می رسد توزیع پرورش به شمال در حال حرکت است زیرا شرایط برای گونه ها در حال بهبود است. مستعمرات اطراف پورتو مادرین مانند یکی در Península Valdés و Punta Tombo اکنون در صدها هزار نفر قرار دارند.

Coansio می گوید پنگوئن های موجود در مونت لئون ممکن است برای قرن شکوفا شده باشد و به دلیل کمبود سرفه در منطقه منجر به دهه های گذشته شود. برخی از اولین مهاجران در پاتاگونیای آرژانتین ساحلی کشاورزان گوسفند بودند. به منظور محافظت از گله های خود ، آنها تمام شکارچیان بالقوه منطقه از جمله سرفه ها ، روباه ها و گربه های وحشی بومی کوچکتر را ریشه کن کردند. برای استخراج شیرهای کوهی از مزارع خود ، مهاجران از ترکیبی از سم استفاده کردند که نه تنها Couges بلکه سایر شکارچیان بالقوه کوچکتر را نیز از بین می برد لونروس– غیر ضروری هنگام شکار و کشتن Cougars. Coansio می گوید: “ما در ریشه کن کردن PUMA ها بسیار مؤثر بوده ایم.”

کشاورزان با از بین بردن شکارچیانی که می توانند با لانه های پنگوئن ، مرغ یا حتی بزرگسالان درمان شوند ، عمدتاً زیستگاه مناسب تر پنگوئن ها را در ساحل باز می کردند و به پنگوئن ها اجازه می دادند تا در جمعیت گسترش یابند یا مناطق خود را از ماهیگیری خوب OCT از جزایر دریایی به سواحل اصلی که می توانند به منابع خوب ماهیگیری نزدیکتر باشند ، منتقل کنند.

Coansio می گوید: “مسمومیت کشاورزان برای کشتن پوما هرگز تصور نمی کرد که این امر بر اکوسیستم بزرگ دریایی تأثیر بگذارد.” سواحل پاتاگونیا آرژانتین بسیاری از جزایر دریایی ندارد ، مکانهایی که پنگوئن ها می توانند توسط شکارچیان لانه کنند. “فراهم کردن فرصتی برای بازتولید قاره ، زیستگاه جدیدی را باز می کند.”

مشکل این است که برای پنگوئن ها ، حداقل شرایط خشک پاتاگونیای ساحلی در آرژانتین در طولانی مدت برای گله گوسفند خیلی مناسب نیست. گوسفند و انواع دیگر کشاورزی به سرعت خاک را خراب می کنند و وزش باد شدید در منطقه سپس بسیاری از بقیه را می وزد. تا دهه 1990 ، بسیاری از چوپانان در نتیجه منطقه را ترک کردند.

دولت برای محافظت از برخی از مستعمرات پنگوئن حرکت کرده و پارک های ملی مانند مونت لئون را ایجاد کرده است. اما این می تواند ضد تولید باشد ، حداقل برای مستعمرات پنگوئن. فقدان کشاورزان گوسفند و حفاظت جدید که توسط پارک های ملی تهیه شده بود به این معنی بود که دیگر سرفه ها ، روباه ها و سایر شکارچیان دیگر کشته نشده اند. در بعضی موارد ، آنها به مناطق ساحلی که پنگوئن ها را غارت می کنند ، بازگشتند.

با توجه به تجزیه و تحلیل پایدار ایزوتوپهای انجام شده توسط Coansio و همکارانش در مورد چهار Cougars در مونت لئون ، رژیم غذایی آنها از بیشترین تکیه از غذای زمینی به یک مورد تغییر یافته است که تقریباً به پنگوئن ها بستگی دارد. مهمتر از آن ، Siycio خاطرنشان می کند که پوما ها ، مانند سایر گربه ها ، اغلب طعمه های بسیار بیشتری را از آنچه می توانند بخورند ، می کشند. او می گوید: “پوما می تواند صدها پنگوئن را در حالی که فقط برخی از آنها را می خورد ، بکشد.”

Ciancio می افزاید: PUMA ها می توانند در طولانی مدت بر پنگوئن ها تأثیر بگذارند. وی می گوید: “بسیار مهم است که کلونی در مراحل اولیه شکل گیری باشد.” “این می تواند در هر زمان در قاره اتفاق بیفتد ، اما پس از وقایع شکار ، پنگوئن ها می توانند در جاهای مطلوب تر مانند جزایر ، لانه کنند.”

کیتی هولت ، فارغ التحصیل زیست شناسی در دانشگاه واشنگتن ، که با Boersma در Punta Tombo همکاری می کند ، اما در یک مطالعه Ciancio شرکت نمی کند ، با یافته های Ciancio موافقت می کند که وقتی کشاورزان توسط پمپرها و سایر شکارچیان بزرگ از بین می روند ، احتمالاً به پنگوئن ها اجازه می دهند که عصبانیت کنند. او می گوید: “حذف شکارچیان قبلاً به این پرنده دریایی بسیار کاریزماتیک اجازه داده است.”

اما او فکر نمی کند که پوما ها به دلیل وسعت آن مستعمرات که می توانند صدها هزار نفر باشند ، تأثیر زیادی در مستعمرات پنگوئن ها خواهد داشت ، حتی اگر آنها وارد 100 شوند یا در مورد قتل بیش از حد آن را بکشند.

او همچنین می گوید عوامل دیگر احتمالاً به پنگوئن ها کمک کرده اند تا حدود یک قرن پیش خرید استعماری در سرزمین اصلی پیدا کنند. به عنوان مثال ، Boersma در مطالعه خود در سال 1990 در مورد بسیاری از دلایل بالقوه برای افزایش دامنه پنگوئن های قاره در آمریکای جنوبی ، از جمله کاهش رقابت برای ماهی های خوراک پس از تجزیه نهنگ های در اوایل قرن بیستم جشن گرفت. مهر و موم و شیرهای دریایی ، روسای پنگوئن ها و رقبا غذا نیز در اواسط دهه 1900 به شدت جمع آوری شدند. جمعیت بومی از پنگوئن ها استفاده می کردند ، اما آنها به دلیل آزار و اذیت استعماری دیگر در بیشتر ساحل زندگی نمی کنند. تغییرات آب و هوا در قرن گذشته ممکن است مدل بهره وری طعمه پنگوئن ها را تغییر داده باشد ، که باعث می شود غذا در برخی مناطق نسبت به گذشته برای پنگوئن ها بیشتر شود.

تحقیقات سیانسیو فقط به گذشته متمرکز نشده بود. تیم وی روشی را که پنگوئن ها می توانند بر جمعیت لنگرگاه های ساحل تأثیر بگذارند ، الگوبرداری می کنند. این تیم با استفاده از مسئله فعلی جمعیت پنگوئن ها برای قضاوت در مورد تعداد ماهی های این پنگوئن ها که احتمالاً تغذیه می کنند ، فاش کرد که در مناطقی که پنگوئن ها می خورند ، احتمالاً بیشتر از گرفتن ناوگان ماهیگیری تغذیه می کنند. Coansio می گوید: “مصرف امروز بالاتر از کل تولید ماهیگیری است.”

Coansio می گوید ، این یک پارادوکس حفاظت ایجاد می کند ، جایی که مدیران حیات وحش ممکن است نیاز به تصمیم گیری دشوار داشته باشند. “چه کاری باید انجام دهیم که مداخله انسان ، مانند ریشه کن کردن شکارچیان زمین ، از گونه های کاریزماتیک به عنوان پنگوئن ها بهره مند شود ، اما به قیمت منابع طبیعی کم کاریزماتیک مانند ماهی علوفه و مربوط به غذاهای دریایی می آید؟” او و همکارانش در روزنامه می نویسند.

در حالی که پنگوئن ها می توانند مقدار زیادی غذا بخورند ، هولت مطمئن نیست که تأثیر کلی روی ماهی های علوفه با قرن ها قبل از آن متفاوت است که پستانداران دریایی مانند نهنگ ها ، مهر و موم ها یا شیرهای دریایی احتمالاً سهم بیشتری می گیرند. او می گوید: “قبل از وجود بسیاری از پنگوئن ها در ساحل ، احتمالاً بسیاری از شکارچیان برتر دیگر نیز وجود دارند که از ماهی های علوفه تغذیه می کنند.”

اما سؤالات دشواری در مورد چگونگی برخورد مدیران حیات وحش برای مقابله با اوضاع در ساحل وجود دارد. به عنوان مثال ، آیا باید مدیران پارک PUMA ها را به پارک های ملی ساحلی معرفی یا استقبال کنند تا اثرات پنگوئن ها را بر روی سهام ماهیگیری کاهش دهند؟ یا باید برای حفظ جمعیت پرندگان کاریزماتیک ، پومها برداشته شود؟

همانطور که سیانسیو و همکارانش در این سند سؤال می کنند: “کدام گونه بیشترین ارزش محیطی را در این اکوسیستم ها نگه می دارد؟”